HUDEYBİYE SEFERİ

 

HUDEYBİYE SEFERİ

   SELİM GÜRBÜZER

        Resulullah (s.a.v) uyuya daldığında gâh tıraş olmuş, gâh saçını kırpmış insanların Mescid-i Haram’a akın akın girer olduklarını rüyasında görür. Ve gördüğü rüyayı ashabına anlatmanın akabinde hemen ihrama girmeleri yönünde yürüyüş emri verir. Fakat bu arada Mekke civarından gelen Bişr b. Süfyan bu hususta Allah Resulüne atfen; Kureyş’in Mekke’ye doğru geldiğinin haberini verip, böylece ashabını Mescid-i Haram’a yaklaştırmayacaklarına dair yemin ettiklerini bildirir.

       Bu durumda Ashab, Allah Resulünün huzurunda kendi aralarında istişare edip değişik görüşler ortaya koyduğunda Ebû Bekir-i Sıddîk (r.a)  ise kendi fikrini şöyle dile getirir:

       -Ya Rasulullah! Biz biliyoruz ki, tek gayeniz Kâbe’yi tavaf etmektir, şayet tavaf etmenize mani olurlarsa bu kutsi yolda her an canımızı feda etmeye hazırız.

      Habib-i Ekrem Efendimiz (s.a.v)  bunun üzerine:

      -O halde, haydin ileri deyip sefere devam kararı alır.

      Mekke’ye yakın Hudeybiye’ye geldiklerinde Resulullah (s.a.v)’in Kusva adlı devesi huysuzlaşıp çöktüğü yerde konaklayıverirler. Ne var ki konaklanan yerde su yoktu, sadece varsa yoksa Allah Resulü (s.a.v)’in kabında bir abdestlik su vardı ki,  hemen ashabın bakışlarındaki o ince manayı sezer sezmez mübarek ellerini kaba daldırdığında su çoğalmaya başlar. Derken koca ordu bu kaptan kana kana su içmiş olur. Ashabın susuzluğu giderildikten sonra, bu sefer o mübarek elini kaptan çıkardığında su eski halini alır. İşte yaşanan bu hadise Yüce Allah (c.c)  tarafından ashabına verilen bir mucizeydi. Tabi bu arada kafilenin yorgun ve bitkin hali de gözlerden kaçmıyordu. Neyse ki; geceliğin yağan rahmet yağmuruyla birlikte bitkin düşen bedenler rahmetten payını alıp böylece sabaha dinlenmiş olarak uyanırlar.

      Kureyş'liler Hudeybiye’de Müslümanların konakladığını duyduklarında ardı sıra elçiler göndermeye koyulurlar. Resulullah (s.a.v) her defasında karşıladığı elçilere; buraya savaşmak için gelmediklerini ayan beyan buyursa da bir türlü ikna olmazlar.  Allah Resulü ister istemez bu durum karşısında Saleb adında devesini Ümeyye’nin hizmetine verip bu kez Müslümanlar adına görüşmek üzere onu Mekke’ye elçi olarak gönderir. Ancak ne var ki Ümeyye Mekke’ye tam da girmek üzere iken müşrikler deveyi acımasız bir şekilde biçip doğrayıp kanlar içerisinde yere seriverirler. Ümeyye devenin can verdiği o hengâmede birkaç kişinin yardımıyla kendi canını zar zor kurtarıp soluğu Allah Resulünün yanında alır. Durum vaziyeti anlattığında, Resulullah (s.a.v)  çok üzülür.

       Bunun üzerine Hz. Ömer (r.anh) şu öneride bulunur:

       -Ya Resulullah! Osman b. Affan’ı şayet bu iş için gönderirseniz zannımca onu dinleyeceklerdir. Hem dinlemeseler de, Kureyş en azından ona karşı daha ölçülü davranması muhtemel dâhilindedir.

      Resulullah (s.a.v)  bu öneriyi dikkate alıp bu kez Hz. Osman (r.anh)’ı gönderir. Maalesef Osman (r.a)’ın ilettiği teklifte kabul görmez. O’nun diğer elçilere nazaran tek farkı sadece saygı duyulan esir muamelesi görmüş olmasıdır.

        Hiç şüphe yoktur ki, Allah Resulünün Beyt-i ziyaret isteğinin yokuşa sürülmesi onu içten içe çok üzmüştü. Öyle ki Habib-i Ekrem (s.a.v) Rıdvan ağacının altında sırtını ağaca dayayıp gölgelenme ihtiyacı hissedip akabinde ashabından:

       -Düşmandan yılmamak, canı pahasına da olsa bu uğurda vazgeçmeyeceklerine dair söz vermelerini talep eder.

      Ashab-ı Kiram bunun üzerine şöyle der:

      -Ya Resulullah! O halde elinizi uzatıveriniz.

      Derken Allah Resulü (s.a.v)  elini uzatıp ashabından:

      -Senin yolundan dönmemek üzere ölümüne de olsa düşmandan her an, her zaman savaşmaya, seninle var olmaya hazırız şeklinde biat sözünü alıp böylece  ‘Beyat-ı Rıdvan’  ahdi gerçekleşmiş olur. Her ne kadar elçi olarak gönderilen Hz. Osman (r.anh)'ın daha henüz geri dönmemesi ashab arasında huzursuzluk ve endişeye yol açsa da Peygamberimiz (s.a.v)’in O’nun adına da gıyabında biat alması ashabının bir anda duyduğu endişesini gidermeye yeter artar da.  Öyle ki; Biat merasiminin sonuna geldiğinde Allah Resulü kendi sağ elini sol eli üzerine koyup:     

       -Bu elde Osman’ın yerinedir şeklinde gıyabında biat almasıyla birlikte adeta yüreklere su serper. Böylece Hz. Osman (r.anh)’da bu beyattan nasibini almış olur.

      Bu arada Beyat-ı Rıdvan'dan haberdar olan Kureyş’lilerin ashabın yaptığı bu bağlılık yemininden içten içe telaşa kapılıp tez elden Süheyla bin Amr’ı anlaşma yapmak için görevlendirme cihetine giderken, Müslümanların cenahından ise Hz. Ali (k.v) anlaşma kâtibi olarak görevlendirilir.  

     Taraflar anlaşmak için bir araya geldiklerinde Allah Resulü (s.a.v) ilk hamlede:

     -Ey Ali! “Besmele ve Resulullah” ifadeleri ile başlayan ibareleri antlaşma metnine yaz talimatını verir. Ancak ne var ki, karşı tarafın itirazıyla karşılaşılır. Efendimiz (s.a.v) bunun üzerine:

     -Bismillahirrahmanirrahim yerine “Bismikellahümme”, Allah'ın Peygamberi ibaresinin yerine ise  “Abdullah'ın oğlu Muhammed” ibaresini yaz der.

     Tabii Hz. Ali (k.v)’in eli bunu yazmaya gönlü varmayınca Allah’ın Habib-i bu durumda şöyle der:

      -Ya Ali! Sen denileni yaz, vaktaki bir gün sende aynı durumla karşılaşabilirsin, hem kaldı ki “Abdullah oğlu Muhammed” yazılmakla pek bir şey kaybetmeyiz. Zira bunu yazmakla inananlar nezdinde Allah'ın elçiliği inkâr edilmiş olunmaz.  

      İşte Allah Resulünün satır aralarına geçirmek istediği ifadelerden maksadı, aslında vaktiyle Hz. Ali (k.v)  hakkında söylediği; “Ya Ali!  Ben Kur’an’ın tenzili üzerine, sen ise tevili üzerine mücadele edeceksin”  hadis-i şerifinin mana ve ruhuna uygun olarak tenzil ve tevil günlerini hatırlatan bir vurgu ifadesidir bu.

       Her neyse asıl konumuza döndüğümüzde Hz. Ali (k.v) isteksizde olsa Efendimiz (s.a.v)’in emri doğrultusunda söylenenleri yazıya döker. Böylece taraflar arasında yapılan anlaşmaya göre;

       -Her iki tarafta on yıl boyunca savaşmayacak.

       Ancak Süheyl bu maddeye şunları da ilave ettirmek ister:

      -Her kim bizden sizin tarafa katılan olursa akrabası istediğinde o bize geri iade edilecektir, şayet sizden de bizim tarafa katılan olursa onu iade etmeyiz.

      İlginçtir Allah Resulü (s.a.v),  ilave edilmek istenen bu ifadeleri de kabul edip metne geçirtince bu kez Hz. Ömer (r.anh)  içine sindiremeyip:

       -Ya Resulullah! Bu ifadeleri de mi yazdıracaksın? Diye sual eder.

       Habib-i Ekrem Efendimiz (s.a.v) cevaben şöyle beyan buyurur:

       -Evet, Ya Ömer! Şunu iyi bilesin ki, Yüce Allah  (c.c) bunda bizim için bir hayır gösterecektir elbet.

       Ve böylece ardı sıra maddeler yazdırılmaya devam edilip şu ifadeler de metin olarak zapta geçirilir;

       -Kâbe ziyareti gelecek yıla ertelenmiştir.

       -Dileyen herhangi bir kabile her iki taraftan birinin himayesine girebilecektir.

       Derken diplomasi çerçevesi içerisinde yürütülen tüm antlaşma metinleri neticeye bağlanmış olur. Ancak bu arada Ashabın buruk hali gözlerden kaçmaz da. Dile kolay,  bir hevesle yola koyulup, ardından da Mekke’ye bu yıl gidilemeyeceğinin metne geçmesi o an bütün ümitleri boşa çıkıp hayal kırıklığına uğramış olurlar.  Her ne kadar Fahri Kâinat efendimiz (s.a.v)  ashabının umutlarını yitirmemesi için:

      -Haydin, kalkın kurban kesin ve tıraş olunuz dediyse de, ashabının artık bu noktadan sonra bir başka bahara bekleyecek tahammüllerinin kalmadığının yerlerinden kıpırdamayarak isteksizliklerini göstereceklerdir.  

     Tabii Efendimiz (s.a.v) ashabının işi ağırdan alan bu isteksiz tavırlarından incinmiş bir şekilde çadırına döndüğünde annemiz Ümmü Seleme yüz ifadesinde ki solgunluğu fark edip şöyle teselli eder:

       -Ya Resulullah! Ashabının derdi davası sana muhalefet etmek değil elbet, besbelli ki onların Kâbe’yi ziyaret edemeyişinin ezikliği üzerlerine sinmiş durumda. Varsın onlar kurban kesmesin, varsın saç tıraşı olmasınlar, Sen tek başına hiç kimseye tek bir kelam etmeden kurbanını kes ve tıraşını olman kâfi.  

       Allah Resulü öylede yapar zaten. Tabii Resulullah (s.a.v), tek başına kurban kesip saç baş tıraş olunca ister istemez kimi sahabe kurbanlarını kesip tıraş olurken kimi sahabede gönülsüzde olsa hafifçe saçlarından kırpmış olurlar.

       Resulullah (s.a.v)  bunun üzerine Yüce Allah’a ellerini açıp;

       -Allah’ım, saçlarını tıraşlayanları merhametiyle muamele eyle diye dua eder. 

       Besbelli ki Allah Resulünün duasına saçlarını kırpanları katmaması gönlündeki burukluğu hala atamadığını gösteriyordu. Ki, O’nun incinmesi tüm âlemlerin incinmesi demekti.  Neyse ki ashaptan bazıları Allah Resulüne saçlarını kısaltanlara da dua etmesi yönünde dilekte bulunmaları sayesinde,  o Yüce Peygamberimiz (s.a.v)   dayanamayıp bu kez onlar içinde:

      -Ey Yüce Allah’ım saçlarını kısaltanlara da merhamet eyle diye dua eyler.    

     Artık tüm bu yaşananların akabinde dönüş yolculuğu başlamıştı ki, Allah Resulünün yol boyunca mahzun hali gözlerden kaçmaz da. Öyle ki; Hz. Ömer (r.anh)  kendisine bir şeyler sormuştu sormasına ama sorunun cevabını alamamıştı. Derken Allah Resulü (s.a.v)   birazdan Ömer (r.anh)’ı huzuruna çağırdığında nüzul olan “İnne fetahna leke fethan mubina” ayetlerini okuyarak cevabını mesaj olarak şöyle vermiş olur:

        - “… Hakikaten Allah (c.c), ağacın altında sana biat ettiklerinde o mü’minlerden razı oldu… And olsun ki.. rüyada sadıktır.. Hem emin bir halde kimimiz başlarınızı tıraş etmiş, kimimiz kısaltmış olarak korkusuz halde. Allah sizin bilmediğinizi bilmiş ve onun berisinde de yakın bir fethi takdir etmiştir.” (Fetih, 18-27)

         Hz. Ömer (r.a) bizatihi Resulullah (s.a.v)'in mübarek lisanında dinlediği bu ayetlerle fazlaca üstüne gittiğinin farkına varıp,  bu konuda ömür boyu ruh dünyasında Rabbinden bağışlanma umuduyla yaşayacaktır hep.

        İşte okunan Fetih süresinin yanı sıra bu arada ümmet olarak bizlerde Kur’an’da zikrolunan bir başka ayet mealinde geçen:  “(Ey mü’minler!) Hoşunuza gitmediği halde, Kıtal (savaşıp vuruşmak) üzerinize yazıldı. Aslında hoşlanmadığınız bir şey, belki de sizin için hayırlıdır; sevdiğiniz ve arzuladığınız bir şey de, olur ki bizin için şerli ve zararlıdır. Allah bilir, siz bilemezsiniz” (Bakara, 256) diye Yüce Allah’ın beyan buyurduğu hükmünün mana ve ruhunu idrak etmiş olduk. Böylece Medineli Müslümanlarla Mekkeli putperestler arasında yapılan Hudeybiye anlaşmasının nice şer sanılanların altında hayırlar olabileceğini, nice hayır sanılanların altında da şerlerin olabileceğinin sırrınca sıradan bir anlaşma olmadığını, arka planında yatan asıl hikmetin:

      -Mekkelilerin İslam Devletinin hukuken tanımış olduklarını,

      -İlerisinde Mekke’nin fethine yönelik akıl dolusu bir hamle olduğunu ortaya koyan bir anlaşma metni olduğu görülecektir. Nitekim Mekke’nin fethiyle birlikte Hudeybiye seferinin mağlubiyet olmadığı ayan beyan net bir şekilde idrak edilmiş oldu da. Her ne kadar geç idrak edilmiş olunsa da, sonuçta Allah Resulü (s.a.v) öncesinde ve sonrasında bu anlaşmanın sırrına vakıf olaraktan beşer idrakinin fevkinde anlaşma metnine ne yazdırılacağını “Muhammed’ül Emin” meşrebiyle göstermiş olması Müslümanların uyanıp bilinçlenmesine ziyadesiyle yetmiştir.  Hiç kuşkusuz bu ümmet için çok büyük kazanç olmuştur.  

      Vesselam.

https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/hudeybiye-seferi-8296

 

TEBÜK SEFERİ

 

        TEBÜK SEFERİ

 SELİM GÜRBÜZER

        Allah Resulü (s.a.v)  Mekke Fethinin ardından İla’yı kelimetullah için Nizam-ı âlem davası uğruna Rum taraflarına yönelir. Malumunuz Allah Resulü (s.a.v),  sırf Arap coğrafyasının peygamberi değil, tüm insanlığın ve âlemlere rahmet olan bir elçidir. İşte bu nedenledir ki İslam’ın muhataplığı tüm insanlığı kapsayan bir muhataplık olup Peygamberimiz  (s.a.v)’in onca mücadelelerinin ardından yeni hedef menzilinin Rum civarı olduğunu belirlemesi son derece gayet tabii bir durumdur.

       Tabii bu arada münafıklar da yeni ufuklara yol alınacak bu ulvi hedeflere mani olmak için elinden geleni arkalarına koymayıp hiçbir zaman boş durmayacaklardır.  İlginçtir ulvi gayeler uğruna İslam coğrafyasının sınırlarının ötesine çıkılacak bu ilk sefer hem münafıkların vazgeçirmeye çalıştıkları bir sefer olacaktır hem de şimdiye kadar yapılan seferlerin en uzunu olma özelliğini bağrında taşıyacaktır. Öyle ki Efendimiz (s.a.v)  bu iki unsuru dikkate alaraktan sefere iştirak etmek isteyip ancak gelemeyecek durumda olan varlıklı ailelerden bari hiç olmazsa lojistik ve maddi yönden yardımcı olmalarını da talep eyler.  Ve bu talep yerini bulur da.  Bu arada münafıklar her ne kadar “Aman bu sıcaklarda sefere mi çıkılırmış” ya da Rum kadınlarına aşırı derece zaafı olduklarından dem vurup ashabın kafasını karıştıraraktan çıkılacak olan bu seferden vazgeçirmeye çabalasalar da boşa kürek sallayacaklardır. Zira yücelerden gelen sefer emri fermanı onların kafaları karıştıran oyunlarını çoktan boşa çıkarmıştı bile.  Nitekim Allah Teâlâ bu hususta fitnecilerin ayak oyunlarını bozmaya yönelik verdiği hüküm hakkında Kur’an’da bakın ne buyuruyor:

       -Onlardan bir kısmı var ki, bana izin ver ve beni fitneye düşürme diyor, zaten fitneye kapılmış durumdalardır. Cehennem ise inkârcıları çepeçevre kuşatıcıdır. (Tevbe, 119).

         Evet,  nüzul olan bu ayet mealinden de anlaşıldığı üzere münafıkların Müminleri Tebük seferinden büsbütün vazgeçirme girişimlerine rağmen 30 bin kişilik ordu Seniyyetül Vedai’de toplanabilmiştir. Derken Efendimiz (s.a.v)  önderliğinde toplanan ordu yola koyulmuş olur. Ancak şu da vardı ki münafıklar yol boyunca da boş durmayıp fitne kazanı kaynatmaktan geri durmayacaklardır. Nitekim İbni Selul emrindeki birlik içerisinde yer alan münafıkların bir kısmı yolculuk esnasında ters istikamete yönelip sefere katılmama yüzsüzlüğü gösterirken bir kısmı da yol boyunca her türlü kafa karışıklığını körüklemekle konuşlanmış olurlar.  

         Peki ya Hz. Ali (k.v) bu çıkılacak sefer için neyle vazifelendirilir?  O’da sefer öncesi Peygamberimiz (s.a.v)’in bizatihi talimatı doğrultusunda Mekke’de yerine vekâleten kalması için görevlendirilmiş olur. Ama gel gör ki fitneciler bu söz konusu görevlendirme işinde bile   “Ali korkusundan kadınlar gibi evde kalıyor”  türünden etrafa saçtıkları çirkin dedikodularla fitne kazanını kaynatmaktan imtina etmeyeceklerdir. Tabii yapılan bu dedikodulardan bunalan Hz. Ali (k.v),   tez elden orduya yetişip Allah Resulüne durum vaziyeti izah ettiğinde şu karşılığı görür:  

       -Ey Ali!  Ne olursa olsun geldiğin gibi geri dön ve ehli beytime göz kulak ol. Şunu iyi bilesin ki Musa’ya göre Harun ne ise sende bana göre aynısındır.  

       İşte Allah Resulü (s.a.v)’in,  yaptığı bu telkin sayesinde bir yandan Hz. Ali (k.v)’in her türlü ayak oyunlarına kapılmaksızın vazifesine odaklanması yönünde yeniden yurduna dönüşü sağlanırken diğer yandan da Tebük seferi kafilesinin çileli yolculuğu kesintiye uğratılmamış olur. Zaten bu kutlu yolculuğun çileli olduğu şundan besbelliydi ki; yolculuk süresince yorgun ve argın düşmüş bir halde arkada kalanlarda oluyordu. Hele ki sahabe içerisinde biçare bir halde dikkatlerden kaçmayan Ebu Zer El Gıfari (r.anh)  vardı ki, yolculuk esnasında devesi huysuzlaşmış, bir türlü yol kat edemiyordu, yine de her şeye rağmen çareyi kumlara bata çıka yürümekte bulup yolculuğunu bu şekilde devam ettirebilmiştir.  İşte onu bu hal vaziyette gören Habib-i Ekrem (s.a.v):

     -Ebuzer yalnız yaşar, yalnız ölür ve yalnız haşr olunur demekten kendini alamaz da.

     Dile kolay Medine'ye 900 kilometre uzak mesafede ki bu sefer için yol kat edildikçe susuzluk hali baş gösterecektir. Kervan içerisindeki münafıklar her zamanki gibi bu susuzluk hal durumundan da homurdanır tavır takınacaklardır. Onlar homurdana dursun, Hz. Ebû Bekir-i Sıddîk (r.a) durum vaziyeti Allah Resulüne bildirmesi üzerine Yücelere edilen dua hürmetine aradan daha çok zaman geçmeden sağanak halde yağan yağmurla birlikte münafıkların fitne çıkarmaya yönelik homurdanmalarının önüne geçilmiş olunur.  Yolculuğun bir diğer en dikkat çeken yanı ise hiç kuşkusuz Kusva adlı deve hadisesidir.  Şöyle ki;

      Mekke’den Medine’ye hicret yolculuğuna Kusva devesiyle çıkılmıştı. Kaderin cilvesine bakın ki, uzun bir aradan sonra yine aynı deveyle Medine’den Mekke'ye dönüşü gerçekleşecektir. İlginçtir bu sefer ki dönüş hicret için değil Mekke’nin Fethine yönelik bir dönüş olacaktır. Hakeza çıkılan bu seferde Efendimiz (s.a.v)'in o meşhur Kusva adlı devesinin yolculuk esnasında kayıplara karışması da bir başka ilginç hadise olarak tarihe not düşülmüş olunur. Tabii yaşanan bu ilginç hadisede ordu içerisinde fitne çıkarmak için yuvalanmış bir kısım münafıklar kendilerince bu durumdan da vazife çıkarıp;

      -Ya koskocaman Peygamber nasıl olur da kaybolan devesinin yerini bilmez türünden maksadı aşan bir takım ipe sapa gelmez sözlerle kendilerince zihinleri bulandırmaya çalışmış olacaklardır.

        Allah Resulü (s.a.v)  bu fitne kokan serzenişleri işittiğinde şöyle der:

       -Unutmayın ki bende bir insanım,  gaybı ancak Allah bilir. Şayet Mevla’m bildirirse Ben bilirim. Zaten şu anda Cibril Emin yanıma gelip devenin şu vadide bir ağaca yuları takılmış halde devenin beklediğini haber vermiş oldu,  o halde gidip alınız.

        Gerçekten de fitneciler tarif edilen yerde deveyi bekler halde gördüklerinde bir kez daha hevesleri kursaklarında kalıp ortalığı velveleye vermeleri girişimleri boşa çıkmış olur.

       Bulunan devenin ardından Tebük’e varıldığında artık burası konaklanan son menzil olur. Ve birazdan kafilenin konaklandığı yere tek başına sırtında heybesiyle Ebuzer El Gıfari’nin gelişini gören Allah Resulü (s.a.v)  yine hakkında şöyle der;

     -“Ebuzer yalnız yaşar, yalnız ölür ve yalnız haşr olunur.”

     Allah Resulü (s.a.v) konakladığı Tebük’te kontrolü elden bırakmamak adına ilk iş Dume Reisi Ükeydir’in bulunup getirilmesinin talimatını vermek olur. Halid b. Velid ve arkadaşları üstlendikleri bu talimat üzerine Ükeydir üzerine ani baskın yapıp kendiliğinden teslim olur da. Resul-i Ekrem (s.a.v)’in huzuruna çıktığında savaş hukukunun gereği olarak önce kendisine Müslüman olması yönünde teklif yapılır, ancak kabul etmeyince ister istemez bu kez savaş hukukunun gereği olarak cizye karşılığında kendisiyle birlikte halkına eman verilir. Hatta Tebük seferinde bu hukuki kaidelere uyması için Makna, Eyle, Cebra ve Ezru kabileleriyle de görüşülüp onlar da cizye karşılığında güven içinde yaşamaları uygulamasına tabii tutulurlar.

       Bu arada Tebük’te konaklayalı üzerinden 20 gün geçmişti ki karşılarına çıkacak düşman hala ortalıkta gözükmüyordu. Bunun üzerine daha fazla konaklamaya gerek duyulmayıp dönüş emri verilir. Hiç kuşkusuz münafıklar Tebük’e gelişlerinde olduğu gibi dönüşlerinde de sinsiliklerine devam edip Allah Resulüne pusu kurup öldürmeyi göze alacaklardır. Öyle ki bu uğurda birkaç kişi kendi aralarında sözleşip yürüyen kervanı pusuya düşürmek için mevzi alırlar bile. Ancak onların bir hesabı varsa Yüce Allah’ında mutlak bir hesabı vardı elbet. Nitekim Cibril Emin ordunun vadiye gelip dar geçitten geçeceği sırada kafilenin tepeden baskına uğrayacaklarının haberini vermesiyle birlikte pusuya yatmış 12 kişi kendi akıllarınca güya yürüyen kervanı kıskıvrak halde çembere alacaklarının zannıyla kıstıracaklarını düşündükleri esnada Habib-i Ekrem  (s.a.v) elindeki asayı Ebu Huzeyfe’ye verip şöyle der:

     -Ey Huzeyfe! Al bu asayı hayvanların yüzüne doğru atıver.

     Böylece atılan asayla develer ürker olunca bir anda ortalığı toz duman sarar. Derken münafıklar toz duman içerisinde yakayı ele vermeyecek bir şekilde aradan sıvışıp çareyi ordu içine karışmakta bulurlar. 

      Habib-i Ekrem Efendimiz (s.a.v)  münafıklar ordu içerisine karıştıktan sonra:

      -Ya Ebu Huzeyfe! Onlar kimdi biliyor musun? Diye sual eyler.

      Ebu Huzeyfe cevaben:

      -Ya Resulullah! Onları ben bilmem,  onları Allah’ın elçisi olarak ancak Sen bilirsin der.

      İşte Allah Resulü (s.a.v),  Ebu Huzeyfe’nin samimi bir şekilde yüreğinden gelen ‘Sen bilirsin Ya Resulullah’  diye dile getirdiği bu tam teslimiyeti üzerine ona hiç kimseye söylememek şartıyla münafıkların isimlerini tek tek bildirmiş olur. Gerçekten O’da hayatı boyunca münafıklar konusunda hiç bir kimseye sırdaşlığın gereği olarak tek bir kelam etmez de. Ancak Hz. Ömer (r.anh), hayattayken onun hal ve ahvalinden bir şeyler sezinlemiş olsa gerek ki; Huzeyfe’nin bulunduğu ortamlarda cenaze namazları kılmayı yeğlerken, onun çekindiği ve kılmadığı cenaze namazlarına iştirak etmemekle de münafıkların durumuna vakıf olmayı başaracak tek isim olur.

       Tebük seferinde sahabe Allah katında çok büyük ecir kazanırken münafıklar açısından da ahirete kalan azaptan başka ellerine hiç bir kazanç geçmeyecektir. Üstelik savaş olmadığından dolayı da ganimetten mahrumda edilmiş olurlar.

        Ne diyelim, münafıkların hevesleri kursaklarında kala dursun, bu arada Medine semaları uzaktan belirince başta Peygamberimiz  (s.a.v) olmak üzere tüm sahabenin yüzü aydınlanıverir. O arada Efendimiz (s.a.v)’in gözü Uhud dağına iliştiğinde bir anda şehitlerin hayali gözünde canlanıp şöyle der:

      -“Uhud bizi sever, bizde Onu.”  

      Derken Allah Resulü (s.a.v)’in bu sözlerinden hareketle Uhud’da kendi hal lisanıyla “hamdım-piştim-yandım” ocağında kendi payına düşen kül oluşunu sevginin mihrabında “Ey sevgili!” olarak karşılık vererek “Fenâ fir-Resul” olacaktır.

        Peki, Uhud Allah Resulünün aşkıyla yanıp tutuşup kül olurcasına “Fenâ fir-Resul” olurda Medine halkı kül olmaz mı? Hiç kuşkusuz Medine halkı da Uhud seferi dönüşü gelen orduyu her seferinde olduğu gibi yine hoş geldin sedalarıyla “hamdım-piştim-yandım” aşkıyla bağırlarına basıp  “Fenâ fir-Resul” olacaklardır. Bu arada Allah Resulü (s.a.v) hane-i saadetine çekildikten bir kaç gün sonra savaş öncesi Medine’de kalmayı tercih eden 80 bin civarında kişinin hangi gerekçelerle savaşa katılmadıklarının sorgulamasını da ihmal etmez. Öyle ki Allah Resulü (s.a.v), Ka’b b. Malik’i çağırıp şöyle sorgular:

        -Ey Ka’b! Hani Akabe’de iken bana yardım edeceğine dair söz vermiştin, şimdi birden bire ne oldu da sözünü tutmaz oldun?

        Ka’b. b. Malik cevaben şöyle der:

       -Ya Resulullah! Bu hususta bana ne söylersen hakkındır.

       Böylece Habib-i Ekrem Efendimiz (s.a.v)  onun yalana dolana başvurmadan, tüm samimiyetiyle lafı eğip bükmeden sözünü yerine getiremediğini itiraf etmesi üzerine hakkında şöyle der:

       -Ey Ka’b! Şimdilik sen gidebilirsin, ancak hakkındaki nihai karar gelene kadar beklemeniz icab eder.

       Hakeza sahabeden Hila b. Ümeyye,  Mürare b.  Reb’i’de sorgulandıklarında tıpkı onlarda Ka’b gibi hiçbir bahanenin arkasına sığınmaksızın haklarında verilecek olan hükme rızalık göstermiş olurlar. Maalesef öyleleri de vardı ki kendince bir sürü mazeretler üretip işi yokuşa sürerekten af dileyeceklerdir. Öyle ya, Ka’b b. Malik ve diğer iki arkadaş da isteselerdi “şeriat zahire göredir” hükmünden hareketle af dileyip işin içinden sıyrılabilirlerdi pekâlâ. Ama onlar tam aksine işi yokuşa sürmeksizin haklarında verilecek olan hüküm ne ise ona göre boyun eğip beklemeye koyulmuşlardır. Ve Allah Resulü (s.a.v)  haklarında son nihai hüküm gelene dek ilk hükmünü şöyle verir:

       -Hiç kimse bu üç kişiyle konuşmayacak!

       Nitekim Ka’b, verilen bu kararın akabinde yalnızlığa mahkûm edilir de.  Olsun, kabına çekilip yalnızlığın girdabına düşmesine rağmen yine de o hiçbir şekilde lafı evirip çevirmeksizin suçunu itiraf ettiği için gönlü çok rahattı. Hani atalarımız demiş ya  “sabreden derviş muradına ermiş” diye, aynen öyle de onca zamandır gösterdiği sabrın neticesini koşarak yanına gelen bir adamın vereceği haberle meyvesini görecektir. Nitekim o adamın:

      -Ey Ka’b, Müjde, Müjde!  Diye çağrı yapması bir anda kabına çekilen yalnızlığını unutturmasına ziyadesiyle yeter artar da. İşte işittiği o müjde haberiyle birlikte hemen mescidin yolunu tutup soluğu Fahri Kâinat Efendimiz (s.a.v)’in yanında alır. Huzura çıktığında ise yüzüne karşı tane tane okunan ayetler onu içten içe daha da bir derinden rahatlatıp böylece hakkında nüzul olan ayetin hükmü mealen şöyle tecelli etmiş olur:

       -Yemin olsun ki Allah muharebeden geri kalmak isteyenlere izin verdiğinden dolayı, Peygamberin yaptığı tövbeyi kabul etmiştir. Nitekim bir kısmının kalpleri kaymak üzere iken sıkıntılı zamanda Peygambere uymuşlardı.  Sonra Muhacirin ve Ensar'ın tövbelerini de kabul etmiştir. Çünkü Allah çok şefkatli çok merhametlidir. Peygamber tarafından cezaları geri bırakılan üç kişinin tövbesini de kabul etmiştir. (Tevbe suresi 117-119).

       İşte vahy olunan bu ayetle birlikte kendiyle barışık hale gelen Ka’b b. Malik, Allah Resulünün huzurunda şöyle söz verir:

        -Ya Resulullah! Yüce Rabbim doğru söylediğim için beni affetti. İnşallah bundan böyle sözümü yemeyeceğime ahd olsun.

        Diğerleri bin bir türlü bahanelerle kılıf uydurdular da ne oldu,  sonuçta ahirette hesaba çekildiklerinde mazeret beyan etmenin kurtuluş olmadığı ortaya çıkıp o gün geldiğinde iş işten geçmiş olacaktır.

        Velhasıl-ı kelam, bu durumda bize “Allah bizleri yalandan dolandan korusun” demek düşer.  

           Vesselam.         

https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/tebuk-seferi-8284

        

            

MEKKE'NİN FETHİ

             MEKKE'NİN FETHİ

        SELİM GÜRBÜZER

         Kureyşlilerin himayesini Beni Bekr kabilesi üstlenirken Müslümanların ise Huzaa kabilesi üstlenir.  Günlerden bir gün Beni Bekr kabilesinden kendini bilmez densiz bir adam, Resulullah (s.a.v)’e yönelik alay edici bir üslupta şiirli sözlerle hicveder. Bunun üzerine Huzaa Kabilesinden bir adam bu hicvedici sözler karşısında dayanamayıp o adamı kan çanak içinde yerer seriverir.  Oysaki Hudeybiye anlaşmasına göre on yıl içerisinde hem Kureyş cenahından hem de Müslümanların cenahından kan dökülmeyecekti. Böylece bu yaşanan hadiseyle birlikte Hudeybiye barışına gölge düşürülmüş olur. Hani sadece gölge düşürülse belki gam yemeyiz, iş çığırından çıkıp karşı tarafın intikam duyguları daha da bir kabarır hal alır da. Öyle ki Beni Bekr kabilesi bir gece ansızın Huzaa’lılar uyku halinde yakalayıp baskın verdiklerinde neye uğradıklarının şaşkınlığı içerisinde kaçmaya koyulsalar da ardından sıkı bir takip peşlerini bırakmayacaktır. Nitekim uyku sersemliğindenim yakalananlar katledilip öldürülürken, yakalamayanlar ise zar zor kendilerini Mekke sokakların aralarına atabilmişlerdir.  Tabii Resulullah (s.a.v) himayesi altında bulunan Huzaa’lılara yapılan bu elim çirkin muameleden haberdar olduğunda çok üzülür. Hem nasıl üzüntü duymasın ki,  zira sokaklar kan revan içinde insan cesetleriyle doluydu.

         Maalesef başlangıçta hicvedici bir sözle başlayan kavganın bu noktaya taşınması Kureyş’lileri de endişeye sevk etmişti. Öyle ki, Ebu Süfyan içinde taşıdığı bu endişeler içerisinde derhal Medine yoluna koyulur. Medine’de kızının evine geldiğinde Resulullah (s.a.v)’in oturduğu mindere oturmak istemesine ister ama kızı “sen müşriksin, sen necissin” deyip minderi altından çekiverir. Babası kızının bu yaptığına şaşırmış olsa da hemen oracıktan ayrılıp Resulullah (s.a.v)’in huzuruna vardığında geliş amacının Hudeybiye anlaşmasının ihlalini önlemek ve anlaşmayı uzatmak olduğunu dile getirir. Ancak Resulullah (s.a.v)  himayesine aldığı kabileye yapılanlara incinmiş olduğu her halinden o kadar kendini belli ediyordu ki; o an susmayı tercih eder. Ebu Süfyan bu suskunluk karşısında taraflar arasında yapılan anlaşmayı tekrar uzatmak görüşünde olduğunu tekrar dile getirir ama boşa çabalamadır bu. Dolayısıyla Resulullah (s.a.v)’den yüz bulamayınca bu kez araya ricacıları devreye girmesi için efor sarf eder. Olur ya, belki bir umut ışığı yakalayabilir ümidiyle kapı kapı dolaşmaktan geri durmayacaktır.  Nitekim önce Ebubekir’in kapısını çalar, ardından sırasıyla Ömer, Osman, Ali, Fatıma derken hepsiyle bir dizi görüşmeler yapar. Bütün bu görüşmelerin ardından her biri; Allah Resulünün onay vermediği bir şeyi kabul edemeyeceklerini beyan ederler. Zaten öz kızı bile Allah Resulünün oturduğu mindere oturtmayarak babasına gereken dersi vermişti. Derken uğraş verdiği bu anlık görüşmelerden Ebu Süfyan'ın bir netice elde edememesi kendisi açısından çok moral bozukluğu oluşturmasına yeter artar bile

        O moral bozukluğuna uğraya dursun, tüm gözler pür dikkat Allah Resulünün üzerinde ne yapacağı merak konusuydu. Allah Resulü (s.a.v) o an yerinden doğrulup ayağa kalktığında kendisinde kabz (gerginlik) hali vardı.  Çünkü yüz ifadelerinde öncesinde himayesine alıp da kendi uhdesinde gördüğü zulme uğramış Huzaalar’ın yaşadığı o acı dramın hüznü vardı ki,  Allah Resulü (s.a.v)   o an rıdasını toplayıp kıyama geçtiğinde bu hususta şöyle der; “Eğer kendi nefsim için istediğim şeyi Huzaa kabilesi içinde istemezsem Allah'tan yardım görmeyeyim. Varlığım kudret elinde olan Allah'a yemin olsun ki kendimi ve aile efradımı himaye ettiğim gibi onları da koruyacağım.  Tez elden haber salın ki Allah’a ve ahiret gününe iman edenler Medine’de toplansın.”

       İşte Allah Resulünün yaptığı bu duyuruyla birlikte Hane-i saadette savaş hazırlıkları başlar. Derken Resulullah (s.a.v)’in talimatıyla kabileler silahlanıp sefere çıkılacağı ilan edilir. Bu arada Mekke’ye giriş ve çıkışlar sıkı denetime alınır da. Böylece sınır boyları kontrol altında tutularak yapılan hazırlıkların gizli tutulması sağlanır.  Öyle ki alınan bu tedbirler eşliğinde Habib-i Ekrem (s.a.v)’in davetine icabet eden kabileler akın akın Medine’ye geldiklerinde sayıları on bini bulan bir ordu oluşturup Mekke’ye doğru hareket ediverirler.

       Evet, uzun bir yolculuğun akabinde yorgunluk alametleri baş gösterip dudaklar susuzluktan çatlamış bitap haldelerdir. Buna rağmen sahabe-i kiramın birbirleriyle tek yürek olup kenetlenmesini alıkoyamaz. Öyle ki ashab-ı kiram için Yüce Mevla uğruna çile ibadet sayılırdı. Yine de onların susuzluğun getirmiş olduğu bitkin ve argın durumunu sezen Allah Resulü (s.a.v), bizatihi kendisi su içerekten oruçlarını bozmalarını söyler. Bu arada hiç beklenmedik bir anda amcası Abbas’la da karşılaşıp o da en son muhacir unvanı şerefine nail olur.

        Kafileler yollar dizilmiş, boyunlar bükülmüş,  kalpler tek yürek bir halde hedefe doğru ilerliyorlardı. Nihayet Merrüz Zehran’a geldiklerinde, Habib-i Ekrem Efendimiz (s.a.v)  ateş yakılmasını emreder. Sanki yanan ateş değil aşk ateşiydi. Dahası Mekke’den ayrılışın yüreklerde yaktığı hasret ateşiydi bu. Dile kolay Müslümanlar doğup büyüdüğü topraklardan çıkarılmışlardı. Artık müminleri bu yanan aşk ateşiyle birlikte yıllardır Mekke’den ayrı kalmanın hasretiyle yanıp tutuşmanın heyecanı sararken müşriklerin yüreğini ise korku ateşi sarar. Derken gökyüzüne alev alev yükselen aşk ateşinin harlayışı Mekke’de yankı bulur da.  Bu arada merak bu ya,  Ebu Süfyan ve arkadaşları da hemen ateşin bulunduğu yerde neler olduğunu görmek için oraya doğru yürümeye koyulurlar. Fakat gecenin karanlığında izbe iz ilerlediklerinde yakayı kaptırıp derhal Resulullah (s.a.v)’in huzuruna getirilirler. Habib-i Ekrem Efendimiz (s.a.v) aralarında Ebu Süfyan’ın da bulunduğu esirleri görünce içi ferahlar. Ancak Hz. Ömer (r.anh),   ona olan kızgınlığından ileri atılıp:

      -Ya Resulullah!  İzin verin, şu Ebu Süfyan’ın boynunu uçurayım der.

      Peygamberimiz (s.a.v)’in amcası hemen duruma müdahale edip şöyle der:

      -Ya Ömer, sakın ha,  bir delilik yapmayasın,  olduğun yerde dur,  öyle şey olmaz.

      Allah Resulü (s.a.v)  ise bu durumda devreye girip:

      -Hele ikinizde sakin olunuz dedikten sonra sabah vakti olduğunda onu bana getirin şeklinde emir buyurur.

       Nitekim Sabah olduğunda Ebu Süfyan huzura alınır. Resulullah (s.a.v) huzurunda ona bakaraktan tatlı bir lisanla şunu sual eyler:

       -Ey Ebu Süfyan! Daha ne duruyorsun? Hala iman edipte Müslümanlığın nimetlerinden faydalanmayacak mısın?

        Ebu Süfyan tane tane inci gibi dökülen bu davetten sendeler vaziyette cevaben:     

        -Tereddütlüyüm karşılığını verir.

       Peygamberimizin amcası bu sefer devreye girip;

        -Artık yeter gayrı,  tez boynun vurulmadan bu dini kabul et,  şahadet getirmende senin için fayda var deyince, Ebu Süfyan kelimeyi Tevhid-i diliyle ikrar etmek zorunda kalır.

          Ebu Süfyan oradan ayrıldıktan sonra halkına büyük bir ordunun geldiğini haber verip şöyle seslenir:

        -Ey Ahali! İster kendi evime geliniz, ister Mescidi Harama sığının, isterse kendi evlerinize giriniz hiç fark etmez, şunu iyi biliniz ki her hâlükârda canınız emniyette olacaktır.  

        Evet, Ebu Süfyan bu çağrıyı müteaddit defalar tekrarladı tekrarlamasına ama kimseden çıt çıkmaz. Öyle ki Kureyş halkı sessizliğe bürünmüştü adeta. Belli ki bu sessizlik sıradan bir sessizlik değildi, fırtınadan önce gelen sessizlik gibiydi sanki. Oysa korkunun ecele faydası yoktu. Derken o arada sessizliği bozan ilk tılsım karısı Hind’den gelir. Nitekim Hind kocası Ebu Süfyan’ın sakalından tutarak:

        -Yazıklar olsun sana ki atalarının dinini terk edivermiş görünüyorsun. Birde üstüne üstük hiç utanmadan konuşuyorsun, öldürün şu adamı diyerekten ortalığı velveleye verir bir anda.          

       Ebu Süfyan:

        -Ey Bre kadın! Şu sakalımı çekmeyi bırak da evine dön ve bir an evvel Müslüman olmaya bak, yoksa canından olacaksın.

        Ebu Süfyan ısrarla bu işin şaka götürür yanı olmadığını bir kez daha halkına hatırlatmış olur. Ancak ne var ki kanımız pahasına bu şehri teslim etmeyeceğiz diyenler oldu. Neyse ki itirazcılar azınlıkta idiler.

          Derken en nihayetinde Müslümanlar iki koldan yıllarca özlemini çektikleri öz vatanlarından parya olarak ayrıldıkları Mekke’ye kan dökmeksizin girmiş oldular. Zaten hiç kimsede bu durumda karşı koyma cüreti gösteremezdi. Derken Efendimiz (s.a.v) komutasında bu kutsal toprakların fethi gerçekleşir.  O an cümle âlem ayakta nefesler tutulmuş haldedir. Dile kolay doğup büyüdüğü topraklardan ayrılalı sekiz yıl geçmişti. Bu yüzden Mekke yetim kalmıştı onsuz. Şimdi yediden yetmişe hemen herkes âlemlere rahmet olarak gelen Hz. Muhammed (s.a.v)’in Nebevi nur yüzünü yeniden seyreylemeye koyulur. Öyle ki büyük bir heyecanla yaşlısı, genci, çoluk çocuk ve herkes canımız sana feda olsun dercesine adap duruşuyla onu bağrına basmış olurlar.

         Evet, Allah Resulü (s.a.v) sekiz yıl önce Kusva adlı devesiyle buralardan ayrılmıştı ayrılmasına ama kaderin cilvesine bak ki yine aynı deve ve can yoldaşı Hz. Ebu Bekir’le birlikte Mescid-i Haram’a girmek nasip oldu. Zalimler bu sefer onları buralardan kovmak için değil merhamet ve eman dilemek için izliyorlardı gelişlerini. Resul-i Ekrem (s.a.v)  Mescidi harama girdiğinde önce Hacerül Evsed-i selamlar, ardından mübarek asası ile putları bir bir devirmekle işe koyulur.  Derken putların devrilişi bir dönemin bittiğini ve Allah'tan başka mabut yoktur ilanının yapıldığı döneme girildiğinin mesajı verilir.  Akabinde tavaf, zemzem suyunun kana kana içilmesi takip edip sonrasında Merve ile Safa tepe arasında say’a geçilir. Haccın rükünleri eda edildikten sonra Kâbe’nin kapısı açılıp içeri girildiğinde o meşhur Hübel putu parçalayaraktan dışarı atılır. Ve Bilal-i Habeşi’nin o eşsiz güzel sesiyle Ezan-ı Muhammed Mekke semalarında yankı bulup Fethi Mübin'in duyurusu gerçekleşir.  Böylece cümle âlem ve cümle mahlûkat en son Müberra dinimiz olan İslam’ın çağrısına muhatap kılınır.

        Velhasıl-ı kelam,  Fetih açılma, yaşanan acıların mükâfatı demekti, anlayana elbet.

       https://www.bayburtpostasi.com.tr/mekkenin-fethi

            

MUTE GAZVESİ VE HALİD B. VELİD

 

                   MUTE GAZVESİ VE HALİD B. VELİD

       SELİM GÜRBÜZER

      Allah Resulü (s.a.v), Haris b. Umeyr’i öldüren Gassan Emiri Şurahbil’e gereken dersi vermek üzere ordunun başına geçecek emir için ashabına şu duyuruda bulunur:

       -Ey ashabım! Biliniz ki Mute seferi için başınıza Zeyd bin Harise’yi emir olarak tayin ediyorum.

         Evet, bu duyuru yapıldı yapılmasına ama bu arada Cafer b. Ebî Talip’in her haliyle üzgün olduğu gözlerden kaçmaz da. Nitekim dayanamayıp memnuniyetsizliğini şöyle dile getirir:

        -Ya Resulullah!  Doğrusu Zeyd’i emir yapacağınızı hiç düşünmemiştim.

        Allah’ın Habibi (s.a.v) bunun üzerine şöyle beyan buyurur;

        -Ey Cafer b. Ebî Talip! Şunu iyi bilesin ki;  kimin hakkında neyin doğru, neyin yanlış olduğunu Allah bilir.  Sen gönlünü ferah tut, niyet hayır akıbet hayır olur elbet.

        Derken Resulullah (s.a.v),  Mute gazası için gerekli hazırlıklara hız verdikten sonra ashabına sefer öncesi şu uyarılarda bulunur:

       -Ey ashabım! Olur ya, şayet savaş anında başınızdaki Zeyd şehit düşerse onun yerine komutan olarak Cafer geçiversin.  Şayet Cafer’de şehit düşerse yerine komutan olarak Abdullah b. Revaha geçsin. Abdullah’da şehit düşerse bu durumda kendi aranızda istişare ederek hakkında karar kılacağınız ismi başınıza emir tayin ediniz.

        Böylece Ashab-ı kiram, Allah Resulünün uyarılarını dikkate alarak yola revan olup kendilerinden sayıca kat be kat üstün 150 bin kişilik orduyla gaza etmek üzere karşı karşıya gelmiş olur. Kıyasıya başlayan savaşın daha başlangıcında Zeyd b. Harise düşman cephesinden atılan mızrakla can evinden vurulup toprağın bağrına şehit düşüverir. Böylece bu durumda sancağı Cafer b. Ebî Talip devr alır. Fakat o da bir süre sonra aldığı kılıç darbesiyle şehit düştüğünde bu kez sancağı Abdullah b. Revaha devr alır. Ardından yine çok bir zaman geçmeden o da şehadete erdiğinde bu kez yere düşmekte olan sancağı Sabit b. Ekrem eline alıp etrafındaki arkadaşlarına başa geçecek ismi belirlemek için şöyle istişare eder:

       -Ey arkadaşlar sorarım sizlere,  Halid’i komutan olarak kabul ediyor musunuz?

       Arkadaşları cevaben hep bir ağızdan:

       -Evet, kabul ediyoruz derler.

      Böylece Allah Resulünün sefer öncesi verdiği talimatlar bir bir yerine getirilmiş olarak maksat hâsıl olur da.  Hem kaldı ki, Allah Resulü (s.a.v)  verdiği talimatıyla istişare ediniz buyurur da maksat hâsıl olmaz mı? Elbette ki hâsıl olur. Nitekim istişarenin gücü öyle etkisini gösterir ki ardı ardına üç komutanını kaybeden bir ordu savaştan zaferle çıkar bile. Gerçekten de bir ordu düşünün ki, kıyasıya geçen savaşta ardı ardına şehit düşen komutanlarını kaybettiği halde bir bakıyorsun savaşı lehine çevirip İslam tarihinin altın sayfalarına Mute zaferi olarak adını yazdırabiliyorlar. Nasıl mı?  Malumunuz bir zamanlar Halid b. Velid müşrik saflarında cenk ederken Uhud’da Müslümanların galibiyetiyle sonuçlanacak savaşın seyrini bir anda Uhud’un arka tarafını dolanmak suretiyle aleyhimize dönüştüren düşmanımız olarak karşımıza çıkmıştı. Gün gelir, Halid b. Velid İslam’la şereflenip Mute’de Müslümanların safında yer aldığında bu kez savaşın müşriklerin aleyhine çevirecek bir iman abidesi kahraman olarak karşılarına çıkar. Öyle ki savaş anında en son şehit düşen arkadaşından sancağı devr aldığında ince kıvrak zekâsını kullanıp stratejik bir taktikle ordunun sağ tarafının arkasında kalanları sol tarafın önüne, ordunun sol tarafının arkasında kalanları ise sağ tarafın önüne çekmek suretiyle bir anda savaşın seyrini Müslümanların lehine çevirecektir. Böylelikle Allah Resulü onun hakkında “Ey Halid! Sen Allah’ın Seyfullah’ısın (kılıcısın) ” diye beyan buyurduğu övgü dolu sözleri yerini bulmuş olur.  Bundan daha da öte Allah Resulünün savaş öncesi yaptığı telkinler doğrultusunda sefer eyleyen bir ordu düşünün ki cenk esnasında ardı ardına komutanlarını kaybetse bile son nefesini verene kadar inancını yitirmediği müddetçe nice zorlukların ve olumsuzlukların üstesinden gelinerekten zafere dönüşebileceğinin mesajı ümmetince idrak edilmiş olur da.

     Nitekim Mute’de onca gayretin ve hele bilhassa Halid b. Velid  (r.a)’ın akıl dolusu savaş stratejisinin semeresi olarak müşriklerin hevesi bir anda kursaklarında kalmaya ziyadesiyle yetmiştir. Zaferi kazanan sahabe gazilerimizin hevesini kıran durum ise Medine'ye dönüşlerinde halkın içerisinde bazılarının yerden avuçladıkları toprağı üzerlerine saçıp savuraraktan serpmiş olmalarıdır. Ne diyelim, zaferin sevincini hazmedememek denen hasetlik bu ya, Mute gazilerinin üzerlerine toprak saçmaları sanki yetmezmiş gibi birde bunun üstüne üstük onları savaş suçlusu itham edercesine:  

       -“Sizi gidi kaçaklar sizi”  türünden hiçte hoş olmayan küçük düşürücü sözlerle Medine sınırında karşılayacaklardır. Hiç kuşkusuz hak etmedikleri böylesi bir karşılayış yorgun düşmüş gazilerin bir anda morallerini fena halde bozacaktır. Hani atalarımız “Yavuz hırsız ev sahibini batırırmış” diye söyledikleri veciz bir söz vardır ya,  aynen öylede Mute savaşının zaferle neticeleneceğini hiç hesaba katmadıklarından olsa gerek zaferin başkahramanı Halid b. Velid (r.anh)  bile bu türden bir karşılamaya maruz kalabiliyor. Neyse ki Resul-i Ekrem  (s.a.v) derhal olaya müdahil olup:

       -Hayır, onlar kaçak değil,  bilakis onlar düşmana karşı cansiperane mücadele veren can yiğitlerimdir demek suretiyle gazilerin altüst olan moralleri yeniden yerine gelmiş olur.

        Öyle ya, şayet durum vaziyet dedikleri gibi olsaydı Allah Resulü (s.a.v) böyle bir ordunun o güzide komutanını Allah’ın kılıcı anlamına gelen ‘Seyfullah’ unvanıyla över miydi?  

      Hatta bu arada kılıca anlam yükleyen kılıç sahibinin cenk meydanında gösterdiği mücadeleye şahit olan gazilerden biri komutanına bağlılığını ahaliye şöyle haykırır da:

         -Ey Ahali! Hiç kimse durduk yere kendi kendine onun hakkında suizanda bulunmasın.         Şayet sizler O’nun aslanlar gibi cenk meydanını altını üstüne çevirdiğini görseydiniz bunları söylemekten imtina edip hicap duyardınız.

       Anlaşılan o ki, Medine’ye sağ salim dönüşte gazileri yorgun düşüren asıl neden unsur Mute savaşı değilmiş.  Meğer asıl onları yorgun düşüren asıl neden unsur hak etmedikleri bu tür muameleyle karşılanmış olmalarıdır

        Hakeza Resul-i Ekrem Efendimiz (s.a.v)   bizatihi hanımı Ümmü Seleme vasıtasıyla bir ziyaretçi kadının kocası evden dışarı çıktığında savaş kaçakları suçlamasına maruz kaldığına üzülüp dert yandığını öğrendiğinde hemen olaya müdahil olup bir münadi vasıtasıyla şu talimatı verir:

        -Ey Medine halkı duyduk duymadık demeyin! Şundan haberdar olunuz ki Resulullah (s.a.v)  Mute gazilerine kaçak denilmesini men etmiştir. Hiç kimse kalkıp da onlara bühtanda bulunup rahatsız etmesin.

        Derken görevli münadi,  Allah Resulünün söylediği talimat doğrultusunda Medine sokaklarında durum vaziyeti duyurması sayesinde Mute gazileri derin bir nefes alıp, böylece yorgun düşen bedenlerin acısı dinmiş olur.

        Vesselam.

 https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/mute-gazvesi-ve-halid-b-velid-8275

    

 

ZATÜ’S SELASİL GAZVESİ VE AMR

 

                            ZATÜ’S SELASİL GAZVESİ VE AMR

        SELİM GÜRBÜZER

        Resulullah (s.a.v), Beliyy kabilesini İslam’a davet etmek için Amr’ı vazifelendirir.  Ancak olur ya, şayet İslam’ı kabul etmezlerse üzerlerine gidip gaza eylemesini emir buyurur da. Derken 300 yüz kişilik birlik hareket edip savaş alanına yaklaştıkça karşı tarafın sayıca fazla olması Amr’ı kara kara içten düşündüren bir durum oluşturur.  Öyle ki bu derin düşünceler eşliğinde Resulullah (s.a.v)’e takviye kuvveti göndermesi için haber salar.  Böylece 220 kişilik takviye kuvveti namaz vaktine ramak kala orduya katıldıklarında aralarında Hz. Ebu Bekir Sıddık  (r.a) ve Hz. Ömer (r.a) gibi önde gelen simalarda vardır. Hatta bu önde gelen isimler namaz için ön safta imamete geçer gibi olduklarının hissine kapılan Amr (r.a), derhal duruma müdahale edip: 

      -Takdir edersiniz ki sizler sadece burada bana yardımcı kuvvet olmak için varsınız,  dolayısıyla benim ordunun başında olmam hasebiyle iznim dışında herhangi biriniz kendi başınıza hareket etmenizi doğru bulmam deyip namazı kendisi kıldırıverir. Bu arada akşam vakti hava kararmaya yüz tuttuğunda ise gece ve gündüz arasındaki sıcaklık farklılığının oluşturduğu soğukluk kafileyi tir tir titrettiği gözlenir.  İster istemez bu durumda ateş yakma ihtiyacı hâsıl olur. Hiç kuşkusuz bunun için Amr’ın “ateş yak” talimatı vermesi gerekiyordu ki ancak bu hususta beklentilerin tam aksine ordugâha şu talimatı verir:  

      -Sakın ola ki ateş yakmayasınız, şayet içinizden biri ateş yakmaya kalkışırsa şunu iyi bilsin ki hiç gözünün yaşına bakmaz ateşin içine atarım.

      O arada Hz. Ömer (r.a)’ın sarf edilen bu sözler üzerine celallenip yakasına yapışmakta olduğunu sezen Hz. Ebu Bekir Sıddık  (r.a), hemen yerinde yaptığı müdahaleyle sinirlerin gerildiği ortam bir anda yatıştırılmış olur.     

       Sabah vakti olup yürüyüş emri verildiğinde ise bu kez yolda küçük çapta diyebileceğimiz topluluklarla karşı karşıya gelinir. Neyse ki bu küçük çapta topluluklarla karşılaşmaların sadece birinde çıkan kavgada tek bir Müslüman’ın yaralanması dışında pek kayda değer bir kayıp yaşanmayacaktır. Hatta Amr (r.anh) küçük çaplı çıkan bir kavgada kaçanların arkasından kovalama ihtiyacı bile duymaz.  Derken oralarda birkaç gün sefer vaziyetinde oyalandıktan sonra en nihayetinde ordusuna dönüş emri verip bu sayede yolculuk süresince artık geceleri ateş yakma yasağı kalkmış olur. Bu arada Amr (r.a) geceleyin emri altındaki ordusuyla birlikte istirahate çekilip uykuya daldığında sabaha doğru kendisinin ihtilam olduğunu fark ediverir. Fakat hava çok soğuk ve kuru ayazdı, suyla yıkansa hasta olabileceğini düşündü o an. Derken suyla ön ve arka kısımlarını yıkamakla yetinip gusül yerine teyemmümle ordusuna namaz kıldırmayı yeğler.  

       Amr (r.a); Medine'ye vardığında ilk iş Nebiyyi Ekrem Efendimiz (s.a.v)’in huzuruna çıkıp Zatü’s Selasil Gazvesinin öncesi ve sonrası olan biten her ne yaşandıysa hepsini bir bir anlatmak olur. Ancak Resul-i Ekrem Efendimiz (s.a.v)   olan biteni yorum yapmaksızın dinlemekle yetinip kendisine sadece şu sualleri yöneltir:

     -Ey Amr! Yolculuk esnasında soğuk gecede neden ateş yaktırmadın ki?

     -Ya Resulullah! Şayet ateş yaktırsaydım düşman bizim geldiğimizin farkına varabilirdi, dolayısıyla sabahı bekleyip hücum vaziyeti almayı tercih ettim.

     Resulullah (s.a.v)  aldığı bu cevap karşısında bu kez kendisine şu suali tevdi eder:

    -Peki, cünüpken neden gusletmedin de teyemmümle namaz kıldırmış oldun?

    Amr b. As (r.a)  cevaben şöyle der:

     -Ya Resulullah! Hava çok soğuktu, yıkandığım takdirde hastalanıp hayatımı tehlikeye sokabilirdim. Hem kaldı ki, Yüce Mevla’mız Kur’an’da “…Ve kendi nefislerinizi de öldürmeyiniz. Şüphesiz Allah size çok merhametlidir” diye beyan buyurmakta (Nisa, 29).  İşte bu ayetin hükmüne dayanaraktan namazı kıldırmış oldum.

       Derken Allah Resulü (s.a.v), Amr’ın verdiği bu cevaplar karşısında şöyle yapsaydın daha iyi olurdu tarzında en ufak telkinde bile bulunmaz. İşte bu demektir ki, Allah Resulünün sükût etmesi ya da en ufak telkinde bulunmaması tasdik manasına gelir. Bu yüzden atalarımız da  “sükût ikrardan gelir”   diye kelam etmişlerdir.  

     Velhasıl-ı kelam; ileride Mısır Fatihi olarak tarihin sayfalarına adını yazdıracak olan Amr b. As (r.anh), daha şimdiden Zatü’s Selasil Gazvesinin muzaffer komutanı olarak tarihe not düşmüş olur da.  

       Vesselam.

https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/zatus-selasil-gazvesi-ve-amr-8264

CENNET KOMŞUSU ZÜBEYR

 

CENNET KOMŞUSU ZÜBEYR       

       SELİM GÜRBÜZER

       Zübeyr Müslüman olunca amcası tarafından takibe alınır. Hatta günlerden bir gün namaz kılarken onu yaka paça odaya da hapsediverir.  Öyle ki hapsedildiği odanın önüne odunlar yığıp ardından tutuşturuverir de. Derken odayı duman kapladığında içeriden içten içe öksürük sesleri duyuluverir.  Ne diyelim,  işte Cennet komşusu olarak müjdelenen Zübeyr olmak bu ya,  dumanlar arasında da olsa o an Allah Resulü (s.a.v)’in şu sözlerini hatırlayıverir:

       “Üç şey vardır ki, o kimde bulunursa hakiki manada imanın tadını tatmış demektir. O üç şey:

      - Herhangi bir insanı Allah için sevmek,

      -Allah ve O’nun elçisini herkesten çok sevimli bulmak.

      -Tekrar küfür hayatına dönmekten ateşe atılırcasına korku ve nefret duymak (küfre dönmeyi, ateşe atılmak gibi çirkin ve tehlikeli görmek).”

      İşte  bu  hadis-i şerifte  geçen  ifadede “Ateşe atılma pahasına da olsa küfre dönmeme..’’ cümlesi Zübeyr'in ruhunda  daha da   bir fırtınalar estirip  böylece maruz kaldığı zulme karşı  daha da bir  direnmesini beraberinde getirir.  Ancak baktılar ki içerden öksürüklerin ardı arkası kesilmeyip hatta boğulma tehlikesi baş gösterecek gibi gözüküyor,  hemen içeriye dalınaraktan yüzüne su serpiştirilip “bu kadarcık da ders sana yeter” denilerekten odadan yaka paça çıkarıvermek zorunda kalırlar.  İlginçtir Zübeyr baygın halde ayıldığı esnada ağzından çıkan ilk cümle ifadesi şu olur: Küfre dönmeyi, ateşe atılmak gibi çirkin ve tehlikeli görmek

     -Bu kutsi yolda can vermek şu cansız taşa tapmaktan daha evladır.

    Tabii amcası bu metanet ve kararlı duruş karşısında son kez yüzüne şamar atıp;

      -Anlaşılan sen uslanmayacaksın,  o zaman ne halin varsa gör deyip onu öylece kendi haline bırakıp salıverir.

       Evet, bu kutsu yol çile ile harmanlanıp, sahibini cömert yapar da.  Nitekim Zübeyr (r.anh) zengin ve son derece cömert sahabeydi. Öyle ki, kölesinden aldığı haracı evine harcamayıp sadaka vermeyi tercih ederdi hep. Bu nedenledir ki kendisi cennetle müjdelenen Aşere-i Mübeşşere (on sahabe) arasına girmekle şereflenmiştir. O aynı zamanda, müşrikler tarafından Resul-i Ekrem (s.a.v)’in Mekke’de esir edildiğini işitir işitmez, acaba işin aslı astarı var mı yok mu diye hiç düşünmeye gerek duymaksızın hemen kılıcını kuşanıp tek başına sokağa fırlayıveren can yürek sahabedir de. Ve onu bu halde gören Allah Resulü  (s.a.v) tebessümle:

      -Ey Zübeyr! Bu ne hal,  bu ne telaştır?

      Tabii Zübeyr (r.a)  durum vaziyeti anlatınca, Allah Resulü onu şu sözlerle över:

      -Her gazada benimle beraber ve canı ile siper, her Nebinin bir veziri, yardımcısı dostu vardır, benimki de Zübeyir’dir. Zübeyr benim amcamın oğludur, ümmetimdendir ve yardımcımdır. Cennette benim komşumdur. Safiye'nin oğlunu öldürene cehennem ateşini müjdeleyin.

      Malumunuz Hz. Zübeyir (r.a),  Halife Hz. Ömer (r.a)’ın Ahır ömrünün son demlerinde vasiyetin gereği olarak halife seçiminde görevlendirilen seçkin şura üyelerindendir.  Halife Hz. Osman’ın vefatının sonrasın da ise Hz. Ali (k.v)’e beyat etmenin akabinde Talha ile birlikte huzura çıkıp Hz. Osman’ın katillerinin derhal cezalandırılmasını isteyenlerden biridir de.  Ancak Hz. Ali (k.v), bu hususta sular durulmadan bu işe kalkışmanın bir takım sıkıntıları beraberinde getireceği yönünde bir tavır ortaya koyması üzerine Cemel vakasında Hz. Aişe annemizin safında yer almışlardır. Neyse ki savaş meydanında Hz. Ali (k.v)  kendisine birtakım telkinlerde bulununca cenk etmekten vazgeçip vadiye doğru yol alır. İşte bu noktada Resulullah (s.a.v)’in hakkında yıllar öncesinden bildirdiği o an gelmişti ki, Vadi Üs Siba denilen yerde konaklayıp namaz kıldığı esnada Hz. Ali (k.v)  cenahından İbn-i Cermuz’un kılıcıyla başı gövdesinden ayrılıp komşu olarak müjdelendiği Cennet-i alâ’ya bir kuş misali kanatlanıverir.

        Evet, Zübeyr (r.a) müjdelendiği Cennet-i alâ’ya bir kuş misali kanatlanıverirken karşı taraf ise zafer elde etmiş edasıyla Zübeyr’in kesik başıyla Hz. Ali (k.v)’in huzuruna çıktıklarında hevesleri kursaklarında kalacaktır.  Öyle ki,  Hz. Ali (k.v) bir zamanlar bizatihi Allah Resulünün mübarek dilinden işittiği o meşhur hadis-i şerifi naklederek onların yüzüne karşı gereken dersi şöyle vermiş olur: 

      -Her kim ki, Safiye’nin oğlunu öldürene cehennem ateşini müjdelerim.

      İşte bu noktada kelimenin tam anlamıyla İbni Cermuz’un zafer edasıyla sunduğu kesik baş sevinci cehennem azabına dönüşüvermiş olur.

      Hâsılı kelam;  hadis-i şerif tüm berraklığıyla ayan beyan ortada,  bu hususta daha başka ne diyebiliriz ki. Hem hakkında illa bir şeyler söylemek gerekiyorsa da bize ancak “Resulullah (s.a.v)’in müjdelediği cennet komşuluğu için mübarek olsun demek düşer.

         Vesselam.     

https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/cennet-komsusu-zubeyr--8254

ZORAKİ EVLİLİK VE ZEYD

 

ZORAKİ EVLİLİK VE ZEYD

        SELİM GÜRBÜZER

        Zeyd (r.a), Peygamberimiz (s.a.v)’in evlatlığı idi. Herkes gibi onunda evlenmeye hakkı vardı elbet.  Günlerden bir gün Zeyd (r.a):

        -Ya Habibullah! Zeyneb b. Cahş’la evlenmek istiyorum, bana dünür olur musun?

        Resul-i Ekrem (s.a.v) cevaben:

        -Ey Zeyd! Dünür olurum olmasına ama halamın kızı Zeyneb’in huyu suyu malum, sert mizaçlıdır, aynı zamanda kendisi asil bir soydandır. En iyisi mi gel sen bu isteğinden vazgeç der.

        Tabii Zeyd ısrarında devam edince, Allah Resulü (s.a.v) onu kırmayıp Zeyneb annemize bu teklifi iletince olumlu karşılamaz. Habib-i Ekrem Efendimiz (s.a.v)  her şeye rağmen yine de bir başka zamanda teklif götürmekten vazgeçmeyecektir. İşte o an geldiğinde daha Zeyneb annemizin olumsuz cevap vermesine fırsat kalmadan bu hususta ayet-i celile şöyle nazil olur:

      -Allah ve Resulü bir işe hüküm verdiği zaman mümin bir erkekle mümin bir kadın için kendi işlerinde serbestlik yoktur. Kim Allah’a ve Resulüne isyan ederse muhakkak ki açık bir sapıklığa düşmüş olur. (Ahzab, 36)

       İşte bu noktadan sonra Yüce Allah’ın beyan buyurduğu ayeti celile üzerine hiçbir söz söylenmeyeceğine göre Zeyneb annemizin itiraz etme şansı ortadan kalkıp nikâh kıyılır da. 

        Aslında böylesi bir evliliğe dışardan zahiren bakıldığında eşlerden biri köle, diğeri ise soylu bir ailenin kızının bir araya gelmesine dayalı evlilik gibi gözüküyordu.  Oysa böylesi bir evliliğin arka planında yatan asıl sır perdesi daha sonra açıklığa kavuşacaktır. Nitekim Zeyd evliliğinin üzerinden çok bir zaman dilimi geçmeden Allah Resulünün kapısını bu kez aile içerisinde baş gösteren huzursuzluğun neticesinde çalmış olacaktır. Allah Resulü bunun üzerine;

       -Ey Zeyd! Ben sana dememiş miydim bu evlilikten vazgeç diye, şimdi ise gelmiş bana dert yanıyorsun.

         Zeyd (r.a):

        -Ya Rasulullah!  İnanın artık dayanacak takatim kalmadı, boşamak istiyorum deyince,

          Resulullah (s.a.v)  cevaben:

        -O nasıl söz, eşine sahip ol ve Allah’tan kork der.

        Zeyd (r.a)  bu ikaz karşısında umutsuz bir şekilde huzurdan ayrılmak zorunda kalır.      Neyse ki o huzurdan ayrıldıktan bir süre sonra Cibril Emin aracılığıyla Allah’ın Habibine atfen yürümesi zor olan bu evliliğin boşanmayla noktalanacağını ve Zeyneb’in kendisine nikâhlanacağı müjdelenir.

        Zeyd (r.a) ise vahy olunan bu duyurudan habersiz bir şekilde tekrardan Allah Resulünün kapısını çaldığında her zamanki gibi yine dert yanacaktır.

     Resul-i Ekrem (s.a.v) bunun üzerine:

       -Ey Zeyd!  Halen boşamakta kararlı mısın sorusunu yöneltir.

       Zeyd (r.a) cevaben:

      -Evet der.

      Resul-i Ekrem (s.a.v)  en nihayetinde nazil olan vahiy üzerine hükmünü şöyle verir:

      -Ey Zeyd! Cibril Emin zaten Zeyneb’i bana nikâhlanacağını bildirdi, boşayabilirsin artık. 

       Derken boşanmanın üzerinden üç ay geçmişti ki, Zeyneb annemiz bir gün karşısında yine Zeyd’i görünce şu mukabelede bulunur:

       -Hayırdır, yine ne var?

       Zeyd (r.a) ise cevaben:

      -Allah Resulü (s.a.v)  seninle evlenmek istiyor der.

       Zeyneb annemiz bu hususta:

       Madem öyle, beni bir süre kendimle baş başa bırakırsanız iyi olur. Zira Rabbimin bu hususta kesin emrini bekleyeceğim der.

       Hakeza Allah Resulü (s.a.v)’de Zeyd’in getirdiği bu haber üzerine beklemeyi uygun görür.

       Hani atalarımız nikâhta keramet vardır demişler ya,  aynen öyle de günlerden bir gün Allah Resulü (s.a.v),  Ayşe annemizin odasında iken konu ile ilgili vahy şu şekilde nüzul olur:

       -Hani Allah’ın kendisine lütufta bulunduğu, senin de nimet verdiğin kişiye sen;  ‘Hanımına sahip ol ve Allah’tan kork’ diyordun da Allah’ın ortaya çıkaracağı şeyi kalbinde saklı tutuyordun. İnsanların dedikodu yapmasından çekiniyordun. Zeyd o kadından alakasını kesip de boşayınca biz onu sana zevce yaptık. Ta ki oğulların boşadıkları kadınları almakta Müminler üzerine bir vebal ve günah olmadığı bilinsin. Allah'ın farz kıldığı bir işi yapmasında Peygamberin üzerine hiç vebal olamaz (Ahzab 37-39).

         Efendimiz (s.a.v) nüzul olan bu ayet-i celileri Ayşe annemize okur okumaz oracıktan ayrılıp Zeyneb annemizin evine varır. Ve odaya girdiğinde Zeyneb annemiz bir anda panikleyip;

       -Ya Resulullah! Bilmem farkında mısınız, şuan nikâhımız olmadan odama girmiş durumdasın?

       Resul-i Ekrem (s.a.v) bunun üzerine cevaben şöyle der:

       -Ey Zeynep! Biliniz ki nikâhımız Yüce makamlarda (Allah tarafından) çoktan kıyıldı bile.

         İşte bu beyanının ardından bir kez de Zeyneb annemizin yüzüne karşı nüzul olan ayeti celile-i doğrudan okuyup herkesi akşam yemeğine davet eder. Böylece yücelerden karar kılınan bu evlilikle birlikte Zeyd’le olan zoraki zoraki evlilik sona erip asıl murad edilen nikâh amacına erişmiş olur.  Öyle ki Peygamber hanımlarının ara sıra kendi aralarında tartışma olduğunda Zeyneb annemiz:

      -Sizleri velileriniz nikâh etti, benim nikâhımı ise Rabbim kıydı deyip ince bir gönderme yapmaktan kendini alamaz da.

        Evet, Allah Resulüyle yapılan bu evlilik aynı zamanda cahiliye döneminin katı uygulamalarına son verildiğinin ilanı olması bakımdan da çok önem arz eden bir durumdur. Zira Araplarda evlat edinen bir kişinin boşadığı hanımıyla evlenilmesi yasaktı. 

        Yine bir diğer aydınlanması gereken bir başka husus vardı ki, o da Peygamberimiz (s.a.v)’in hanesine girileceği zaman nasıl adap üzere olunması gerektiği hususudur. Nitekim bir sabah, müminler Peygamberimiz (s.a.v)’in haneyi saadetine destursuz bir şekilde girmeye tevessül ettiklerinde bu hususta ayetler şu şekilde nazil olur:

       -Ey iman edenler, Size izin verilmedikçe Peygamberin evlerine girip de yemeğin hazırlanmasını beklemeyin, fakat yemeğe çağrıldığında girin; yemeğinizi yiyince de hemen dağılın, söze dalıp oturmayın. Bu davranışınız peygamberi rahatsız ediyor ve size söylemeye çekiniyor, oysa Allah hak olanı açıklamaktan çekinmez. Birde onun hanımlarından lüzumlu bir şey istediğiniz vakit onu perde ardından isteyin. Bu sizin kalplerinizin de onların kalplerinin de temiz kalması için en uygunudur. Allah’ın Peygamberine eziyet vermeniz caiz olmadığı gibi, kendinden sonra onun zevceleriyle evlenmenizde ebediyen caiz değildir, bu büyük bir günahtır. Onlar için babaları, oğulları, biraderleri, kardeşlerinin oğulları, kız kardeşlerinin oğulları, kendi kadınları, sağ ellerinin sahip olduğu köleler hakkında (görünmeleri için) bir vebal yoktur. (Ahzab suresi 53-55).

         İşte yukarıda zikredilen ayetlerin mana ve ruhundan da anlaşıldığı üzere hem aile mahremiyetine yönelik bir takım hukuki kurallar hükme bağlanmış olur hem de hane-i saadete giriş çıkışlarda nasıl adap erkân üzere olunması gerektiği hususu da aydınlığa kavuşmuş olunur.

          Vesselam.

https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/zoraki-evlilik-ve-zeyd--8245