DAĞ, TAŞ, TÜM KÂİNAT ŞAHİTTİ, YA EBU LEHEB?

 

DAĞ, TAŞ, TÜM KÂİNAT ŞAHİTTİ, YA EBU LEHEB?

SELİM GÜRBÜZER

           Allah Resulünün peygamber oluşuna dair alametler, artık iyiden iyiye belirir hale gelmişti. Nitekim dağ, taş ve bütün kâinat kendi lisanı hal ile Allah Resulünün peygamberliğini tasdik edip ilan etmeye başlar da. Şöyle ki; Allah Resulü yolda yürürken bir anda:

      -Es-Selamu aleyke Ya Resulullah! Diye bir ses işitiverir.

      Belli ki çok heyecanlanmıştı, sağa sola baktı, yine aynı duyuru:

       -Ey Allah’ın Resulü! Selam olsun Sana. Ey Nuri Dilara! Selam olsun Sana.

       Ancak ne var ki etrafa baktı hiç kimsecikler yoktu. Neyse ki en nihayetinde Allah Resulü (s.a.v)  sesin nereden geldiğini belirleyebildi. Meğer ses taştan geliyormuş. Anlaşılan taşta peygamberliğini tasdik etmişti. Kelimenin tam anlamıyla dağ, taş, tüm mevcudat O’nun peygamber oluşuna çoktan şahitlik etmiş durumdaydılar. Hatta şahitliğin ötesinde cümle âlem içerisinde tüm çarpan canlı cansız varlık her ne varsa Server’i Kâinat Efendimiz karşısında salat-u selam getirmek için yarış içindeydiler.

        Tabiî ki Allah Resulü (s.a.v)  Hatice validemize olan biteni bir bir anlattığında annemiz hiçte garipsemedi, tam aksine sevinçle karşılayıp elinden geleni esirgemeksizin O’na hep destek oldu.  Ancak Resulullah (s.a.v)  bir süre kendinde yalnız kalma ihtiyacı hissedip, Hira (Nur) dağına gidip uzlete çekilmeye karar kılar. Hira dağına yol alıp mağaraya konaklayıverdiğinde her gidiş gelişlerinde azığı tükendiğinde Hatice annemizce heybesi doldurulup arkası sıra uğurlanır da.

         Artık Efendimiz (s.a.v) kırk yaşındadır. Dahası Peygamberimiz (s.a.v)’in şahsında tecelli eden kırk yaşının sırrı Nur dağından başlayıp insanları hak yola davet edecek günlerin eşiğine gelindiğinin ilk işareti burada verilir. Nitekim günler günleri kovalarken bir seher vakti şimdiye kadar hiç görmediği bir varlıkla göz göze gelir.  Şüphesiz göz göze geldiği o ilk varlık Cibril Emin meleğinden başkası değildi elbet. Besbelli ki kendine emredilen fermanı aktarmak için göz göze gelmiştiler.

     İşte Cebrail (a.s) vasıtasıyla birinci elden Allah Resulüne sunulan:

      -İkra!  İkra!  İkra! Diye başlayan oku, oku, oku anlamına gelen ayet-i celilenin ışığında peygamberlik tacı ile taçlandığı müjdelenir de.

      Ancak Resulüllah (s.a.v) bu duyuru karşısında şöyle der:

      -Ben ümmiyim, okuma bilmem ki.

Cebrail (a.s)  tekrardan:

      -Allah’ın adıyla oku! Der.

      Allah Resulü (s.a.v), bu ikinci kez oku telkini karşısında:

      -Ben ümmiyim, okuma bilmem ki deyip yine aynı cevabı verir.

       Neyse ki Cibril Emin üçüncü kez oku dediğinde Allah Resulünün kalbine vahyin nuru nakşedildiğinde bu kez okumaya başlayıp Allah’ın adıyla şöyle kıraat eyler:

       -İkra Bismirabbike... Oku Yaratan Rabbin adıyla. O insanı bir damla kan pıhtısından yarattı. Oku, Rabbin sonsuz ikram sahibidir. Kalemle yazmayı öğreten ve insana bilmediğini talim eden O’dur.

       Evet! Cebrail (a.s)’de tıpkı dağ, taş gibi âlemlere rahmet olarak peygamber olarak gönderildiğinin duyurusuyla müjdelemenin yanı sıra ayrıca peygamberlik misyonuyla yüklendiğine de şahitlik etmiş olur. Şimdi O (s.a.v),  ilk nüzul olan ‘Oku’ ayetiyle birlikte peygamber halkasının hem en son Nebi Peygamberi hem de ilk Nebi peygamberidir. Nasıl mı? Bir kere her şeyden önce Yüce Allah (c.c) O’nun hakkında; “Ya Habibim sen olmasaydın, sen olmasaydın, sen olmasaydın bütün felekleri yaratmazdım” diye beyan buyurduğu hadis-i kutsi sırrınca aslında sonun başı ilk peygamber olduğuna işaret bir teyittir bu.  Dolayısıyla biz müminler olarak O’nu hep “Nübüvvet Nurunun ilk sahibi” ve “Nuru nişanı ilk Peygamber” olarak biliriz de hep.

       Böylece Nur-i Dilara, Abdullah’ın yetimi olarak gittiği Hıra’dan,  Allah'ın Resulü olarak Haneyi saadetine döndüğünde vahyin tesiri öyle ruhu pakının derinliklerine kadar sirayet etmişti ki:

      -Ey Hatice! Üzerimi ört diyecek derecede kendinden geçiverir.  

     Besbelli ki o ilk gelen ayetin tesirini daha henüz üzerinden atamamıştı.  Zira örtü altında bile hala zıngır zıngır titriyordu. Birazdan kendine geldiğinde yaşadıklarını bir bir Hatice annemizle paylaşır da.  Tabii Allah Resulü tüm olup bitenleri mübarek dilinden tane tane anlattıkça, Hatice validemizin yüzü aydınlanıverir.

      Hiç kuşkusuz Hatice annemiz dinlemekle kalmaz ocağını birlikte tüttürdüğü hayat arkadaşı için bir şeyler de yapmalıydı, yapar da. İlk iş olarak bu konulara vakıf olduğundan emin olduğu amcasının oğlu Varaka bin Nevfel’e birlikte giderler. Ona da olan biten her şey anlatıldığında, Varaka üç defa;

       -“O gördüğün Kuddûs!  Kuddûs! Kuddûs! Yani Rûhu’l-Kudüs olan Cibril’dir. Dahası O, Yüce Allah’ın Musa’ya gönderdiği Nâmûsu Ekber’dir” diye seslenip ardından:

       -Ah! Ah! Sen ise kaynaklarda işaret edildiği üzere beklenen en son peygambersin. Eğer davet edeceğin  günlere yetişirsem bilesin ki tüm gücümle sana yardım edeceğim..” diye  muştular.

       Tabii ki Varaka ömrü yetmediği için davet günlerine yetişemedi, ancak onun yaşadığı dönemde ömrü yetip de davete icabet edenler oldu elbet. O halde bize ne mutlu o davetten nasiplenenlere demek düşer.

        Heyhat! İlk İkra ayetinin üzerinden yirmi gün geçmişti ki, Resulullah (s.a.v)  konakladığı Hıra dağı dönüşünde:

         -Ey Muhammed! Ey Muhammed!  Sesine muhatap kalır. Bu kez yine aynı Cebrail meleğini görüp,  iç dünyasında için için fırtınalar kopar. Hatice validemize tekrardan:

        -Üzerimi ört, üzerimi ört telkininde bulunur.

        Bu arada unutmayalım ki, örtü deyip geçmemeli. Zira Saadat-ı Nakşibendî yolunda kalbi zikir yapılırken üzerine örtü alınıp kalben hafice “Allah, Allah”  diye zikredilir hep.

         Allah Resulü (s.a.v)  örtü altında bir müddet nefeslendikten sonra Allah-ü Teâlâ kalbine ikinci emri ilahiyi şöyle vahy eyler:

        -Ey Örtüsüne bürünüp sarınan Nebi! Kalk insanları uyar ve Allah’ın azabını haber ver. Sadece Rabbini yücelt ve tanıt. Elbiseni temiz tut ve pislikten (şirkten ve putlardan) uzak durmaya devam eyle. (Müddessir, 1-5)

        Evet, O’nun peygamberliğine bütün âlem şahitti zaten, ardından Cibril Emin ve sonrasında ise yakinen sevgili eşi Hatice annemiz şahit oldu. Böylece Hatice validemiz ilk ağızdan işittiği bu ayet-i celileyi dinleyip tereddütsüz iman ediverince hem ticari hem de hayat arkadaşlığı mümin arkadaşlığıyla bütünleşiverir. Elbette ki Allah’a iman etmek en güzel sevinç bir duygu seliydi, ancak iman nurunu taçlandırmak içinde Yüce Allah’a nasıl tazimde bulunulacak düşüncesi o an zihinlerinde yankılanır. Derken Allah Resulü (s.a.v)  günlerden bir gün zihninde yankılanan bu düşünceler eşliğinde yolda gezinirken karşısına Cibril Emin çıkıverip yere sondaj vurduğunda şarıl şarıl akan su kaynayıverir. İşte şarıl şarıl akan bu sudan Resulullah (s.a.v)’e adabı usulünce hem nasıl abdest alınacağı hem de nasıl namaz kılınacağı öğretilmiş olunur. Hatta Resulullah (s.a.v)  Cibril Emin’den öğrendiklerini Hatice annemize de aynı şekilde öğretip birlikte tatbik eylemişte olurlar.  

       İlginçtir o günlerde Ebu Bekir ise kalbini ferahlatacak dost arıyordu. O an aklına El-Emin takılıp buluşurlar da. Derken Ebû Bekir Sıddîk (r.anh)’e de Efendimiz (s.a.v)  tarafından gördüğü rüyalar, Hıra’da ki Melek ve bütün yaşadığı olaylar tane tane anlatılıp, ardından dine davet edildiğinde hiç tereddüt etmeksizin kabul buyurup;

        -Saddak, der.

        Ebû Bekir Sıddîk (r.anh)   gerçekten de Sıddik-ı Ekberdir. O ölü teneşirinde ölü yıkayıcısının elinde teslim olur gibi gösterdiği bu sadakatiyle ‘Sıddıkıyet’ makamının en üst doruğuna ulaşıp bu kutlu yolu Hz. Osman (r.anh)’a anlatır bile. Tabii Hz. Osman (r.anh)’ın ilk cevabı:

       -Beni de O’nun yanına götürün demek olur.

        Nitekim huzura gidilince Hz. Osman (r.anh)’da iman halkasına dâhil olmakla şereflenir. Zaten Ebû Bekir Sıddîk (r.anh) ile her kim olursa olsun yapılan tebliği görüşmelerinin ardından genelde işitilen tek cümle:

         -‘Eşhedu Enlailahe illallah ve Eşhedu Enne Muhammedürrasulullah’ diye başlayan kelime-i tevhid kelamı olur. İşte bundan böyle hidayet güneşi her kimin üzerine düşüvermişse bir bakıyorsun onun Allah’ın Habib-i Resul olduğuna şehadet getirerek halkaya dâhil oluyorlardı. Hatta Allah Resulü (s.a.v),   insanların şehadet getirmelerine vesile olmaktan öte tek başına başladığı iman halkasını daha da dalga dalga yayacak bir görev yüklenir de.  Nitekim tevhid duyurusunun artık ikinci aşamasında sıra akrabaya gelmişti ki,   bu hususta Allah-ü Teâlâ mealen:

         -En yakın akrabanı dinine davet et… Eğer sana isyan ederlerse ben sizin yaptıklarınızdan uzağım de.. Allah’a tevekkül et... (Şuara,  214-216-217)  diye beyan buyurduğu ferman gereği hemen tez elden akrabayı taallukatını yemeğe davet eder de.

        Ancak akrabadan hemen herkes doyasıya yemeklerini yiyip Allah Resulü tam söze başlayacağı sırada Ebu Leheb araya girip:

        -“Vallahi, bu yeğen her birimizi efsunlayıp kafalayacak gibi ” çıkışıyla yemek ziyafetini sabote ediverir.      

          Aslında Ebu Leheb bu fevri çıkışıyla hem yeğeninin Peygamberliğini inkâr etmiş oluyordu hem de akrabayı taallukatın davet edildiği yerden apar topar dağılmak zorunda kalmasına neden oluyordu.  

          Artık olanlar olmuştu bir kere, bu nahoş duruma takılmayıp telafi etmek gerekirdi, ama nasıl?  Şöyle ki, bu kez Ebu Leheb’e duyurulmadan ikinci davet gerçekleşir.  Fakat Ebu Leheb bir şekilde bu ziyafetten de haberdar olup akrabalar arasında davetsiz yerini almasını bilecektir.

         Peki, davetsiz yerini aldı da ne oldu?  Tabii bildik yine aynı teraneler, yine aynı çirkin sahneleri fevrice sergilemekten hicap duymayacaktır. Üstelik Resulullah (s.a.v)’e yönelik tahkir edici ve işi hakaret boyutuna taşıyacak kadar öne atılıp;

        -Şimdiye kadar akraba arasında içimizde senin kadar kötü bir iş teklif eden görülmemiştir türünden ipe sapa gelmez çirkin sözlerle her zaman gibi bir kez daha davete gölge düşürür.

         Ne diyelim,  Ebu Leheb davete gölge düşüre dursun,  yine Cibril Emin aracılığıyla Allah Resulü (s.a.v)’e akrabaya yönelik tebliğin devam ettirilmesi yönünde vahiy bildirildiğinde bu kez davette yapılan tebliğin akabinde asıl can alıcı noktaya dikkat çekilip akrabayı taallukata şu sual yöneltilir:

        -İçinizden Allah’ın elçisi olarak bana yar ve yardımcı olacak olanız var mı?

         Ancak o an hiç kimseden çıt çıkmaz. Sadece içlerinden en genç ve çocuk yaşta diyebileceğimiz Can Yürek Hz. Ali (k.v)’den ses gelip cevaben şöyle der:

       -Ya Resulullah! Ben varım ya. 

       İşte genç yaştaki Hz. Ali (k.v)’den Habib-i Ekrem Efendimizi mutlu eden böylesi içten gelen yürek dolu ses gelirken, güya amcası olarak geçinen Ebu Leheb ise tam aksine cümle akrabanın kafasını karıştırmaya devam ederekten:

         -Peki ya Araplar ayaklanırsa halimiz nice olur çıkışında bulunur.  

         Bunun üzerine araya giren Ebu Talib:

          -Biz ne güne duruyoruz, canımız sağ olduğu müddetçe onu koruyacağız sözünü verir.  Ve akabinde yeğeni Resulullah (s.a.v)’e dönüp:

        -Madem öyle, insanları Allah yoluna davet ettiğin zaman bize bildirin ki gelip seninle silahlanıp sana yardım edebilelim sözlerini ilave eder.

         Evet, her ne kadar bu son yemek davetinde akrabadan tebliğe icabet etmeyenler olsa da aslında bu yapılan davetle birlikte maksat hâsıl oldu da denilebilirdi. En azından hiç olmazsa olası gelebilecek baskılara karşı himaye edeceklerinin taahhüdü alınmış olunuyordu.  

         Akrabaya yapılan iman’a davetten sonra bu sefer halka yönelik:

         -Emr olunduğun şeyi açıkça bildir (Hicr, 94) diye başlayan vahiy nüzul olur.

          Besbelli ki nüzul olan bu ayet-i celilenin gereği yapılmasıyla birlikte gizli gizli yapılan tebliğ devrinin son bulduğu anlaşılıyordu. Nitekim Allah Resulünün Safa tepesinde:

           -Ya Sabahah, Ya Sabahah!  Diye başlayan duyuruyla açıktan tebliğ devrinin ilk adımı atılır da.  Böylece Ya Sabahah çağrısıyla toplanan halka aleni olarak tebliğ dönemine girildiğinin mesajı verilmiş olunur. Şöyle ki; yankı bulan bu çağrıya icabet edip toplanan kalabalığa yönelik:

           -Ey Kureyşliler! Size şu dağın arkasında bir süvari birliğinin üzerimize saldırmak üzere geldiğini söylersem beni tasdik eder misiniz sorusu tevdi edildiğinde,

             Halk cevaben:

            -Ey El Emin! Seni şimdiye kadar yalan söylediğine hiç bir zaman şahit olmadık ki. Elbette ki sana inanırız dediler.

           Nebiyy-i Ekrem (s.a.v) bunun üzerine:

           -O halde sizleri Allah’tan başka mabut olmadığına ve benimde O’nun elçisi olduğumu kabul etmenizi istiyorum.

           Ebu Leheb bu teklif karşısında kaşlarını çatıp akrabanın yanında yaptığı rezaletlerin bir benzerini halkın gözü önünde de:

          -Kahrolası, seni, bizi bunları söylemek için mi topladın serzenişinde bulunup hedef şaşırttığı gibi kalabalık arasında Efendimize doğru taş fırlatmaktan da imtina etmeyecektir.

          Derken dağ, taş şahit, hatta bütün cemadat onu selatü selamla anmaktan geri durmazken, halkın kahır ekseriyeti ise peygamberliğini tasdiki söz konusu olduğunda yan çizip el Emin bildikleri o yüce peygamberi o an tasdik etmeyeceklerdir. Bu demek oluyordu ki hidayet nasip olmayınca elden bir şeyde gelinmiyordu. Hem nasıl hidayete ersinler ki, baksanıza kendilerine örnek aldıkları Ebu Leheb yaptığı kötülüklerle yetinmeyip üstüne üstelik karısıyla birlikte Resul-i Ekrem’in hane-i saadetinden her çıkışında eşiğine pislikler yığarak habire Onunla hep alay ediyorlardı. Böylece çirkin eylemlerinin varacağı en nihai noktada hakkında değişmez nihai hüküm şöyle nüzul olur da:

          -Tebbet yedâ Ebi lehebin ve tebb... Elleri kurusun Ebu Leheb’in. Gerçekten de kurumuştur. Onun malı da, kazanıp biriktirdiği de fayda vermemiştir. O kıyamet günü alevli bir ateşe girecektir. Karısı da bükülmüş bir iple odun taşır olduğu halde o ateşe girecektir.

         Nitekim nüzul olan bu ayet-i celile bomba etkisi yapıp döne dolaşa Ebu Leheb’in kulağına da gelir.  Ancak ne var ki o halen inadım inat ilahi ikazdan ders almamakta ısrar edip yine biriktirdiği pislikleri Efendimiz (s.a.v)in üzerine boşaltmaya kalkışacağı o esnada Hızır misali Hz. Hamza (a.s) yetişerekten kardeşi Ebu Leheb’in başına pisliği boşaltır. Ve ona şöyle çıkışır:

        -Ey Ağabey! Bu yaptığın ayıp değil mi?

         Ebu Leheb bunun üzerine hakkında ortalıkta dolaşan ayetleri bahane ederekten cevaben şöyle der:

        -Asıl ayıp bu. Şimdi sorarım sana, hiç bir insan amcasına bu şekilde itham edip cehenneme layık görür mü?

        Hamza (a.s)  cevaben şöyle der:

        -Demek ki sen çoktan hak etmişsin bu muameleyi. Niye bizim için böyle bir şey denmiyor, korkarım bu durumun şakası yok, her an bu söz konusu alevli ateş başına gelebilir de.

       Ebu Leheb’in, kardeşinin verdiği bu cevap karşısında fiziki tepki göstermemesinin nedeni, olur ya Hz. Hamza’da iman eder endişesinden dolayıdır. Fakat bu uğraşı boşaydı. Çünkü bu olayın üzerinden fazla bir zaman geçmeden Hz. Hamza’nın kararı gecikmez de. O’da Yeğenin tasdik ederek iman halkasına dâhil olarak şereflenir.

       Hiç kuşkusuz Ebu Leheb, kardeşinin iman ettiğini duyunca adeta sinirinden kafasını duvarlara çarpacak gibiydi. Küplere binmişti adeta,  intikam duyguları iyice depreşince Peygamberimiz (s.a.v)’in kızlarıyla evli olan oğullarına boşamasını istedi. Aslında bu intikam sayılmazdı, bilakis farkına varmasa da Mevla’nın bir ödülünü kendi elleriyle gerçekleştirilmiş tezahürüdür. Belli ki Yüce Allah (c.c)  böyle şirret aile ile nikâh bağının olmasını dilememiştir.

       Vesselam.

         https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/dag-tas-tum-kinat-sahitti-ya-ebu-leheb-8466

      

 

 

MÜŞRİKLERİ SARSAN AHİRETLE İLGİLİ AYETLER

        SELİM GÜRBÜZER

       Ardı arkası kesilmeyen toplantılar, Darünnedva da yine kahkahalar,  alaylı tavırlar ve ipe sapa gelmez bildik yorumlar. Üstelik kendi aralarında nüzul olan ayetleri kafalarınca irdeleyip her defasında ise inkâr ediyorlardı. Hatta içlerinden biri bu alay edici konuşmalar arasında şunları da dile getirir:

        -Ne dersiniz arkadaşlar? Sadece Muhammed’in peygamberliğine inananlar gidecekmiş Cennete, hem de cennetin en başköşesine oturacaklarmış güya.

        Arkadaşlarından cevap gecikmez ve şöyle derler:

       -Dert etme, nasıl olsa cennette masal, cehennem de. Hepsi hayal türü şeyler. Kaldı ki doğru dürüst bir din olsa fakruzaruret içerisinde yaşayan biçare insanlar bizden önce hemen koşup Muhammed’e tabii olmazlardı.

       Nitekim Allah Teâlâ müşriklerin dine olan alay edici tutumlarını şöyle ifşa eder de: 

       -O kâfirler iman edenler hakkında dedi (ler) ki: Şayet bu din hayır ve saadet getiren bir din olsaydı, fakirler, köleler, biçareler bizden evvel davranıp ona koşmazlardı. (Bunu söyleyenler)  Onunla hidayeti eremediklerinden:  “Bu eski bir yalandır diyeceklerdir.” Ondan evvel de, bir rehber, bir rahmet olarak, Musa’nın kitabı vardı.  İşte bu Kur’an’da Arapça bir dil ile zulmedenlere azap haberini vermek, iyilik yapanlara müjde olmak üzere gönderilen bir kitaptır. Onlar mahzunda olmazlar. Onlar cennetin ashabıdırlar.  (Ahkaf 11-14).    

       Tabii her ne kadar ayetler ardı ardına nüzul olsa da müşrikler işi sıkı tutmayı ihmal etmeyeceklerdir. Hatta Hac mevsimi gelip çatmıştı ki; Hacıların Allah Resulünün söylediklerine inanmaması noktasında Darünnedve’de bu konu ele alındığında:

      -Kimi; O’nu yalancı diye tanıtalım der.     

     - Kimi; Deli diyelim der.    

     - Kimi; Kâhin demek daha şık düşer der.      

     - Kimi de; Şair desek olmaz mı der.

     Derken en nihayetinde sihirbaz yakıştırmasında karar kılınıp Resul-i Ekrem (s.a.v)'in Hacılar üzerindeki etkisini kırmaya yönelik sihirbaz algı operasyonu için girişimde bulunurlar.    

      Hiç kuşkusuz onların bir hesabı varsa Yüce Allah’ında değişmez bir hesabı vardı elbet. Öyle ki müşriklerin toplantılarda aldıkları kararlar Yüce Allah (c.c) tarafından Habibine şu ayeti celilerle anında şöyle bildirilir de:          

         -Nakur denilen Sur’a üfürüldüğü zaman işte o gün kâfirlere pek çetin, pek zor bir gündür... Hayır, umduğu gibi olmayacak.  Çünkü o bizim ayetlerimize karşı alabildiğine inatçı bir kâfir kesilmiştir. Sonra arkasını döndü ve büyüklük taslayıp şöyle dedi: ”Bu ancak nakledile gelen bir sihirdir.”

          İşte ben onu Sekar cehennemine sokacağım. Sekar’ın ne olduğunu nereden bileceksin? Bırakmayan ve terk etmeyen bir ateştir. İnsanın derisini yakıp kavuran bir ateştir. Üzerinde vazifeli on dokuz bekçi (melek) vardır (Müdessir, 8-30).

         Evet, Allah’ın Habibi müşriklerin tüm bu menfi propagandalara aldırış etmeksizin nüzul olan ayeti celilerden moral ve güç tazeleyerek yüklenmiş olduğu misyon gereği tebliğ görevini ihmal etmez de. Derken vahy olunan bu ayetler müşriklerin Darünnedva toplantılarının konusu da olup alay varı sözler ve kahkahalar eşliğinde;

        -Vay be, 19 melek cehennemde hazır vaziyette bizi bekliyormuş şeklinde karşılık bulacaktır.

        Onlar güle oynaya alay ede dursunlar, hele bilhassa ahrete iman konusuyla ilgili ayetler hız kesmeden üzerlerine sağanak sağanak şöyle yağar da:  

         -Biz o ateşin (Cehennemin) muhafızlarını hep melekler yaptık. Bunların sayılarını da ancak kâfirler için bir imtihan kıldık ki,  kendilerine kitap verilenler kesin bilgi edinsinler, iman edenlerinde imanı artsın.  Kendilerine kitap verilenler ve müminler şüpheye düşmesinler. Kalplerinde hastalık bulunanlar ile kâfirler: “Allah bu misalle ne demek istedi?" desinler. İşte böyle, Allah dilediğini saptırır,  dilediğini de doğru yola eriştirir. Rabbinin ordularını ancak Rabbin bilir. Bu insanlar için ancak bir hatırlatma ve öğüt vesilesidir (Müddesir,31).

       İşte müşrikler üzerlerine üst üste yağan ahiretle ilgili ayetlerin bomba etkisinden etkilenmiş olsalar gerek ki en nihayetinde Resulullah (s.a.v)'in komşusu Adiyy b. Rebia’da kendince şöyle sorgulamaya başlar:

      -Hey! Anlat bakalım öldükten sonra dirilmek nasıl bir şeymiş?

      Bunun üzerine Peygamberimiz (s.a.v)  gayet serinkanlı bir şekilde nüzul olan ayetlerin ışığında ahirette dirilişi tane tane anlatmaktan geri durmazken Adiyy b. Rebia’da küfründe inad edip şu suali sormadan da sorgulamalarından vazgeçemez:

       -Ey Muhammed! Şimdi Sen bizlere diyorsun ki, sözünü ettiğin Rabbin şu birbirinden ayrılmış kemikleri bir araya getirip diriltecek, ya öyle mi?

       Tabii Resulullah (s.a.v)  onca laubali sorulara uhulet ve suhuletle cevap vermesine rağmen en nihayetinde oradan ayrılmak zorunda kalır. Zira ne söylese ciddiye alınmıyordu.

        Ve Yüce Allah (c.c) şöyle beyan buyurur:

       -İnsan zannetmesin ki biz onun kemiklerini toplayıp bir araya getiremeyiz.             Doğrusu biz onun parmak uçlarını bile tesviye etmeye hazırız. Elbette buna gücümüz yeter. Sanki hiç ölmemişler, hiç toprakta çürümemişler gibi onları karşımıza dikeriz. Dönüp dolaşıp varılacak, durulacak yer Rabbinedir… (Kıyâme 1-15)

       Müşrikler her ne kadar nüzul olan bu ayetleri alay konusu etseler de yine de akıllarının ucundan “Ya, bu söylenen kelam doğru çıkarsa” şüphesi zihinlerine çoktan için için işlemişti bile. Ne diyelim müşrikler şüphecilik girdabında zihinleri bulana dursun,  gerçekten de biz müminler olarak şöyle düşündüğümüzde dünyaya gelen her insanın parmak izlerinin birbirinin aynısı olmadığını görüyoruz. Belli ki parmak izi aynı zamanda kişinin kimliğini belirleyen bir nişanedir. Nitekim yukarıda ayet mealinde geçen “parmak uçlarını tesviye ederiz” ifadesinin ne anlama geldiğini günümüz kriminal laboratuvarlarının ortaya koyduğu analiz çalışmalarıyla parmak izi mucizesi daha da bir aydınlığa kavuşmuş durumdadır zaten.

       Her neyse asıl konumuzun bağlamına döndüğümüzde müşrikler üst üste gelen ayetlerden artık öyle bunalmış halde oldukları o kadar net bir şekilde yüzlerinden okunuyordu ki; bari hiç olmazsa vahy olunan bu ayetler iki şehrin ileri gelenlerinden iki kişiden birine indirilseydi bizim için daha uygun olurdu der hale gelirler. Malum iki büyük insandan kastettikleri şahıslarda Mekke’de Velid b. Muğire ve Taif’te Urve b. Mesud Sakafi’den başkası değildi.

      Ve Yüce Allah (c.c) bu hususu Habibine şöyle bildirir de:

      -Şu Kur’an iki memleketten bir adama indirilseydi ya dediler. Rabbi'nin rahmetini onlar mı taksim ediyor?  Dünya hayatında onların rızıklarını bile aralarında biz bölmüşüz (taksim ettik). Kimi derece derece diğer kiminin üstüne çıkardık ki bir kısmı bir kısmını iş adamı edinsin. Rabbinin rahmeti onların toplaya geldiklerinden daha hayırlıdır (Zuhruf 31-32).

       İşte yukarıda mealen zikredilen ayet-i celilerin mana ve ruhundan da anlaşıldığı üzere müşriklere açıkça çok büyük bir ihtar vardır. Ancak gel gör ki yapılan  tüm bu uyarılara rağmen yine aynı bildik teranelerini sürdürüp şu karşı mukabilde bulunurlar:

     -Peygambere verilen tüm nimetler bize de verilmedikçe asla iman etmeyiz.

     Bunun üzerine Allah-u Teâlâ şöyle beyan buyurur:

     -Bunlara bir ayet geldiği zaman bize vahiy inmedikçe inanmayız dediler. Allah peygamberlik vazifesini nereye ve kime vereceğini en iyi bilendir, hilekâr düzenbazlıklarından dolayı öyle mücrimlere yarın Allah yanında hem küçüklük hem pek şiddetli bir azaba uğrayacaklardır (En’am 124).

       Evet, müşrikler cenahında nüzul olan ayetlerin ne gibi yankı bulduğu gayet net açık ortada.  Peki ya nüzul olan ayetlerde Müslümanlara yönelik ne gibi mesajlar verilmek isteniyor derseniz bilhassa aşağıda zikredeceğimiz ayetlere bakmakta fayda vardır elbet. Nitekim Yüce Allah (c.c):

       -Nice yüzler vardır kıyamet günü nurlarla pırıl pırıl olmuştur. Rabbine nazar edicidir (Kıyame 22-23).

       -O çok merhametli Allah'ın (has) kulları onlardır ki,  yeryüzünde vakar ve tevazu ile yürürler ve cahil kimseler kendilerine laf attığı zaman (incitmeksizin) “selam” derler (geçerler). Onlar ki, gecelerini Rablerine secde ederek, O’nun huzurunda ayakta durarak (kıyamlar yaparak) geçirirler. Onlar harcadıkları zaman israf etmezler, cimrilik yapmazlar. Allah'ın öldürülmesini haram kıldığı nefsi haksız yere öldürmezler. Zina yapmazlar. Kimde bunları yaparsa günahının cezasına kavuşur. (Furkan 63-69)  diye beyan buyurduğu ayet-i celilerle hem övgüye mazhar olurlar hem de ömür boyu Kur’an ahlakı üzerine nasıl yaşanması gerektiği hususları açıklığa kavuşturulmuş olur.

      Hatta Furkan suresini ilk ağızdan dinleyen Müminler:

       -Ya Resulullah!  Biz cahiliye döneminde zina yaptık, adam öldürdük, putlara secde ettik, bu durumda ne yapacağız şimdi, bizim halimiz nice olur dediklerinde,  Resul-i Ekrem (s.a.v) endişelerini şu ayeti celilenin ışığında giderir:

       -Ancak tövbe eden ve Salih amel işleyen insan böyle değil. Çünkü Allah onların kötülüklerinizde iyiliğe çevirir. Kim tövbe ederde Salih amel işlerse muhakkak ki tövbesi kabul edilmiş olarak Allah’a döner. Orada ebedi kalıcıdırlar onlar. O cennet ne güzel bir karargâh, ne güzel bir makamdır.  (Furkan 70 -77)         

    Velhasıl-ı kelam; bu son gelen ayetle Müminler rahatlayarak derin bir nefes almış olurlar. Hiç kuşkusuz Müberra dinimiz zorlaştırıcı değil, kolaylaştırıcı bir dindir. Hem kaldı ki tevbe kapısı kıyamete dek kapanmayacakta. 

      Vesselam.   

https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/musrikleri-sarsan-ahiretle-ilgili-ayetler--8445       

         

EBU CEHİL VE MÜŞRİKLER

 

EBU CEHİL VE MÜŞRİKLER

     SELİM GÜRBÜZER

      Bir gün Abdullah b. Cid’an’ın evinde verilen bir ziyafette Amr b. Hişam, pervasızca Peygamberimiz Muhammed (s.a.v)’i itmeye kalkışır. O yıllarda her ikisi delikanlı yaştaydılar. Muhammed b. Abdullah (s.a.v) önce aldırış etmez. Fakat o, iki üç kez itiş kalkışmayı tekrarlayınca bir anda birbirleriyle kapışıverdiler. Tabiî ki bu itiş kakış esnasında “Adı güzel kendi güzel Muhammed (s.a.v)” bir darbede Amr b. Hişam’ı yere seriverdi.  Hatta sırf yere serivermekle kalmayıp aynı zamanda Amr b. Hişam’ın ömür boyu unutmayacağı bir şekilde bacağına aldığı darbeyle kan lekesi izi oluşur da. Oysa şimdiye kadar o hiç böylesine yenilgiyi tatmamıştı. Her ne kadar araya girip onu teskin etmek olayı yatıştıranlar olsa da onun açısından aldığı ilk mağlubiyet ve bacağından aldığı darbe izi ölene kadar hafızasından silinmeyecektir. Besbelli ki bu iz İlahi bir güç tarafından ona ibretlik vesikası olsun diye verilmiş bir kan lekesi izidir bu.

       Ancak ne var ki Amr b. Hişam (Ebu Cehil) başına gelen bu hadiseden hiç ibret almaksızın ileri ki yıllarda şirretliğine devam etmekten geri durmayacaktır. Şöyle ki; Resulullah (s.a.v)’e peygamberlik geldiği dönemlerde, Allah Resulü (s.a.v) Kâbe’de namaz kılarken kendince;

        -“Ey Muhammed! Burada namaz kılamazsın” ikazında bulunmuştur.  

        Tabii o ikaz ede dursun,  Efendimiz (s.a.v)’in hiç aldırış etmeksizin tam namaza duracağı sırada Yüce Allah’ın kalbine vahy ettiği:

        -“Bu tür davranışlarda bulunanın azıp kudurduğunu,  namaz kılındığı zaman engellemeye çıkar ve ısrar eder bu huyundan vazgeçmezse cehennem zebanileri çağırırız, sakın ona boyun eğme”  ayet-i celileyle namazlarını eda etmekten geri adım atmayacaktır.  Zira Yüce Allah (c.c)  Habibinin en büyük moral kaynağı ve koruyucusuydu.

        Derken her defasında Allah Resulüne vahiy olunan ayetler Ebu Cehil’in kulağına da çaldığında sinir krizleri geçirircesine kendi kendine efelenip;     

       -Bir daha namaz kılarken onu görürsem ayağımla çiğneyeceğim çıkışı yapar.

        Gerçekten de Allah Resulü (s.a.v),  günlerden bir gün yine Kâbe’de namaz kıldığında Amr b. Hişam adım adım ilerlemeye başlar, ama o an ne gördüyse irkilip geri çekilmek zorunda kalır, etraftan seyredenler sebebini sorduklarında;  

        -Ateşle dolu bir çukurun önüme çıkıverince bir anda sarsıldım, ister istemez nevrim döndü, bundan dolayıdır ki üzerine doğru ilerleyemedim cevabını verir.

        Tabiî ki verdiği bu cevap dinleyenleri tatmin etmediği gibi yine her zamanki gibi o bildik cümleleri dile getirirler:

       -Ey Amr b. Hişam! Ya Sen hayal görmüşsündür ya da sana sihir yapıp büyülemiş olsa gerektir.

       Ebu Cehil’de gördüğü o ateşle dolu çukurun şokunu atlatır atlatmaz, arkadaşlarının artık kendisinden endişe duymalarına gerek kalmayıp, zaten eski şirretliklerini sürdürmeye devam eder de. 

       Yine bir gün Resulullah  (s.a.v) namaz kılıyordu ki, bu seferde komşusu Ukbe b. Ebi Muayt kendi giydiği ribasını boğazına dolayarak boğmaya kalkışır. Bu durumu yerinde gören Ebû Bekir-i Sıddîk (r.anh)  derhal müdahale ederek onu omuzlarından tutup bir hamlede yere savurur. Derken Ebû Bekir-i Sıddîk (r.a) yaşadığı bu elim hadisenin içinden hafif sıyrıkla çıkıp ve onu mat etmiş olur.

       Başka bir gün ise Allah Resulü (s.a.v) namaz kılarken çirkince deve işkembesini üzerine bırakıverdiler. Tabii Efendimiz (s.a.v) böylesi alaysı gülüşmelerin ve kahkahaların karıştığı bir ortamda bekliyordu ki birileri gelip üzerinden işkembeyi alıversin, ne mümkün hiç kimse gelip de işkembeyi üzerinden alma cesareti gösteremez. Neyse ki Müslümanlardan bir adam kızı Fatıma’ya durum vaziyeti haber salınca, annemiz derhal doğrudan babasının yanına varıp üzerindeki pislik dolu işkembeyi atıvermiş oldu. Allah Resulü (s.a.v) secdeden doğrulduğunda o an ve gül kokulu kızıyla göz göze gelip onu tebessümle selamlar. Ki, o gül çiçek kızı olmanın ötesinde ilerisinde ehlibeyt neslinin baş tacı olacak Fatimat’üz Zehra annemizdir de.

        İşte o gül kokulu Fatimat’üz Zehra annemiz bir nebze olsun babasının üzüntüsünü üzerinden almıştı almasına ama, besbelli ki Allah Resulü  (s.a.v)  yaşanılan bu elim hadiseden çok incinmişti.

       Peki, sadece incinen Allah Resulü miydi? Hiç kuşkusuz yerle gök arası tüm kâinat ve arş-ı alâ da incinip titrer hale gelmişti. Öyle ki, Efendimiz (s.a.v) cümle âlemlerin bu titreyişine karşılık Kâbe’ye doğru ellerini açıp üç kez Yüce Allah’a şöyle dua ve niyaz eyler:

       -Yüce Allah'ım, Sana her şey ayandır, onları Sana havale ediyorum.

       Duanın akabinde kahkahalar ve gülüşmeler biranda kesiliverir. Zira o an herkesi   “Ya bu dualı sözler tutarsa” kaygısı sarar. Nitekim Rabbül Âlem'in: “Allah’a ve Resulüne eziyet vermeye çıkanları Allah dünyada da ahirette de lanetlemiştir” (Ahzab, 27)  diye beyan buyurduğu ayeti celilenin hikmeti mucibince Amr b. Hişam, bundan böyle “Ebu Cehil” takma ismiyle lanetlenir olacaktır. Dahası bundan böyle Amr b. Hişam ismi insanların zihninden unutturulup kıyamete kadar kendisine isimce cehaletin önderi anlamında EBU CEHİL denilecektir hep.

       Resulullah (s.a.v)’in huşu içerisinde kılacağı namazlarına tahammülsüzlük gösterenler bu defa Kur’an’a dil uzatıp nüzul olan ayetleri uydurduğu yalanını yayacaklardır. Müşrikler yalanlarıyla oyalanıp yaya dursunlar,  oysaki Allah Teâlâ onların yalanlarını Habibine vahy eylediği ayetlerin hükmünce şöyle meydan okur: 

        -De ki; “Eğer ins ve cinn (toplulukları) bu Kur’an’ın benzerini (meydana) getirmeleri için bir araya toplansa, yekdiğerine yardımcı da olsalar, yine onun benzerini ortaya getiremezler” (İsra, 88. Ayet).

         İşte müşrikler üzerinde bomba etkisi yapan bu ayet-i celiler ve meydan okumalar karşısında seslerini kısmak zorunda kalırlar. Ancak yine de boş durmayacaklardır. Nitekim Ebu Cehil,  habire zihinleri bulandırmaya devam ederekten ortaya şöyle bir fikir atacaktır;

        -Hadi Ay’ı ortadan ikiye ayırıp da tekrar eski haline döndürsün de bir görelim bakalım savunduğu davası ne derece doğruymuş asıl o zaman maskesi düşüp kendisinin yalancı olduğu ortaya çıkacaktır.

       Allah Resulü (s.a.v) bunun üzerine şu suali tevdi eder:

       -Peki, madem öyle Ay ikiye ayırılıp tekrar eski haline döndüğünde Allah’a iman edip O’nun elçisi Peygamber olduğuma inanacak mısınız?

       Ebu Cehil cevaben:

       -Ancak bir şartla, tez elden bu akşam Ay’ın ikiye ayrıldığını bize gösterirseniz elbette ki inanırız der.

       Artık yediden yetmişe hemen herkesin nefesleri tutulmuş ve pür dikkat gözler gökyüzüne çevrilir bir halde havanın kararmasını bekliyorlardı ki, nihayetinde beklenen an gelip çattığında birde ne görsünler gerçekten de tıpkı bir bıçağın gireceği kadar Ay ortadan ikiye ayrılıp tekrar birleşerekten eski haline dönüşüvermiş.  Derken yaşanan bu mucizevi olayın ardından Ebu Cehil hariç herkeste bir hayranlık hali yaşanır. Ancak gel gör ki, şakk’ul-kamer (Ay’ın yarılması) mucizesini hemen herkes hayranlıkla karşılarken, Ebu Cehil ise tam aksine kınında duramayıp:

      -Bak, gördünüz mü?  O yine her zamanki gibi bizi sihriyle ayakta uyutup büyüledi diyerekten olayı çarpıtmaya yeltenir. Ve şöyle çıkış yapar:

      -Lat ve Uzza adına yemin ederim ki dışarıdan gelecek yolculardan bu olayın aslı astarını soruşturup onun büyücülük yapan yalancı biri olduğunu ortaya çıkaracağım.  

      Ne diyelim küfürde inat etmek bu ya, bu kez herkesi gelecek olan kafilenin ne diyeceği merakı sarar. Nitekim uzaktan toz bulut yükselerekten yanlarına gelen yolcu kafilesine bu hadisenin yaşanıp yaşanmadığı sorulduğunda dediler ki;

     -Evet, o gece ayın ikiye ayrıldığını ve sonra da eski halini aldığına şahit olduk.

     Malum müşrikler herkesin gözü önünde cereyan eden bu apaçık mucizevi hadiseye şahitlik edenlere de itibar etmeyip yine her zamanki gibi ipe un sermek türünden isteklerini şöyle sıralamaya devam edeceklerdir:

      -Dağları yürütsün,

      -Yurdumuzu genişletsin,

      -Irmaklar akıtsın,

      -Geçmiş atalarımızı diriltsin,

     - Peygamberliğini tasdik edecek melek göndersin,

      -Göğü üzerimize parça parça indirsin,

      -Allah’ı ve melekleri karşımıza çıkarsın vs.

      Hatta daha da yetmedi Mekkeli Müşriklerin ileri gelenlerinden Utbe bin Rebia İslam davetini engellemek ve Allah Resulünü davasından vazgeçirmek maksadıyla kendince Mescid-i Haram’da mal ve servet, makam ve liderlik, evlilik,  tedavi olması gibi bir dizi teklifleri sunmayı da kendince dener, ama her defasında hevesi kursağında kalıverir.  Öyle ki Allah Resulünden aldığı şu cevap onu sükûtu hayale uğratır bile:

       -Benim görevim sizlerin bu anlamsız isteklerini yerine getirmek değildir, benim asıl görevim tebliğ ve irşattır.

        Böylece Allah Resulü (s.a.v)’e rüşvet babından sunulan tüm dünyevi teklifler herkesin gözü önünde reddedip oradan tam ayrılacağı sırada bu kez halasının oğlu Abdullah b. Ebi Ümeyye önünü kesip:

      -Kavmin sana onca teklifte bulundu, sen ise tekliflerin hiç birine aldırış etmedin, Şunu bilesin ki sana asla inanmayacağım çıkışında bulunur.

       Tabii Resulullah (s.a.v) ona tek kelam etmeksizin doğrudan Hane-i Saadetine gittiğinde Yüce Allah (c.c)   kalbine vahy eylediği ayetlerle Habibini şöyle rahatlatır:

       -“Dediler ki, bizim için şu yerden bir pınar fışkırtıp akıtıncaya kadar, sana asla inanmayız… Ortasından da bol su nehirler akıtasın… Semayı parça parça halde üstümüze düşüresin… melekleri şahit getiresin.. semaya çıksın, ona çıktığında asla inanmayız, ta ki bize okuyacağımız bir kitap indirsin.. De ki suphanallah.. Ben ancak bir insanım, bir peygamberim.. De ki benimle sizin aranızda şahit olarak Allah'ın bulunması yeter. Hiç şüphe yok ki, O kullarının yaptığından haberdardır” ( İsra: 90-98).

       Evet, üst üste yücelerden akıp gelen ayetler Allah Resulüne moralmen nefes aldırırken, müşrikler cenahında ise bunalıma yol açıp kendi aralarında şöyle hayıflanırlar:

      -Keşke Kur’an toptan indirilmiş olsaydı da bu mesele üzerinde durduk yere başımız ağrımasaydı.

      Bu arada Ebu Cehilde etrafındakilerinin kuşkularını gidermek için onlarla şu görüş alışverişinde bulunmaktan kendini alıkoyamayacaktır:

      -Adama baksanıza, amcası Ebu Talib’e gidip durum vaziyeti anlattık da ne oldu, sonuçta hepimizi bir güzel oyalayıp işi sürüncemeye bıraktı. Oysaki yeğeni müthiş bir sihirbazın ta kendisidir. Üstelik Ay’ı bile ikiye bölecek kadar da hepimizin gözünü boyadı da. Artık bu kadarı da yeter gayrı.  Bence bu iş sürüncemeye bırakılmamalı.   Gelin tez elden işini bitirmek için ortaya 100 deve ödül koyalım ki hepimiz rahat etmiş olalım.    

      Oradakiler:

     -O zaman işini bitirmek kolaysa sen yap dediler.

      Ebu Cehil bu sözler karşısında alnından soğuk terler dökülüp yutkunmak zorunda kalır. Neyse ki daha fazla ter dökmeden orada bulunan bir adam imdadına yetişip:

     -Bu işi yapsa yapsa Hattab'ın oğlu Ömer halleder deyince derin bir oh çekip kendine geliverir.

     O derin bir oh çekip rahatlaya dursun, bu arada Resulullah (s.a.v)’de zaman zaman Yüce Allah’a ellerini açıp:

      -Allah’ım bu dini ya Ömer’le ya da Amr’la (Ebu Cehil) aziz kıl dua ve niyazında bulunup Müminler her defasında  “âmin” diyerekten yapılan duaya icabet etmiş olurlar.   

       Hem kaldı ki, Allah Resulü (s.a.v)  dua ederde karşılık bulmaz mı,  elbette ki bulur. Nitekim Allah Resulünü öldürmek niyetiyle yola koyulan Hattab oğlu Ömer, yolda kız kardeşinin de Müslüman olduğunu duyunca biranda hırsından küplere binip öncelikle kız kardeşinin evine gitmeye karar verir. Fakat eve yaklaştığında şimdiye kadar hiç duymadığı kelama kulak kesilir.  Sonrası malum eve girdiğinde okunan ayetler hem kendini kendinden geçirir,  hem de kendine getirir. Derken Kur’an tilaveti ruhunda dalgalanmalar oluşturduğunu hissedince:

     -Bu ne hoş bir kelamdır, çok etkileyicidir deyip gönlü yumuşayıverir. İşte gönül dünyasının ruh ikliminde yaşadığı o iç fırtınanın akabinde Allah Resulü (s.a.v)’in yanına varıp imanla şereflenir. Böylece o gün Erkam Bin Ebi’l-Erkam’ın evi bayram sevincine boğulur. Hem nasıl bayram havası esmesin ki, bir kere her şeyden önce Allah Resulünün duası yerini bulmuş oldu. Gerçekten de Hz. Ömer (r.anh)’ın Müslüman olması çok mühim bir hadiseydi. Zira Mekke’de iki insanın sözü geçerliydi ki, bunlardan birinin İslam’la müşerref olması sıradan es geçilebilecek cinsten bir hadise değildi. Dahası İslam’la buluşması etrafın dikkatinden kaçmayıp çok büyük yankı buldu da. Ki; o güne kadar gizli gizli kılınan namazlar Ömer (r.anh)’ın Müslüman olmasıyla birlikte açıktan kılınır hale gelinir bile.

       Düşünsenize adından söz ettiğimiz Hattab oğlu Ömer, bu işin şakası yoktu elbet, en ufak sataşmanın kendilerine getireceği bedelin pahalıya mal olacağını düşünen müşrikler, müminlerin bir sonraki kılacak namazlarını engelleme cesareti gösteremeyeceklerdir.

      Müşrikler artık son çarelere başvurmaya başladılar. Hatta Kureyş’in ileri gelenleri görüşme talebinde bulundular.

        Bunun üzerine Peygamberimiz (s.a.v);

       -Buyursun gelsinler der.  

       Geldiklerinde Allah Resulünün yanındakilerini inceden inceye süzmelerinin akabinde burun kıvırıp üstenci bir tavırla:

       -Onlarla bir arada oturamayız dediler.

      Tabii kendilerini elit tabaka sanan bu tayfaya Allah Resulünün vahyi cevabı gecikmez:

     -Rablerinin rızasını dileyerek sabah akşam ona dua eden fakirleri huzurunda sakın kovma. Onların hesabından hiçbir şey sana ait değildir (Enam:51-52, Müslim:4/1878).

       Öyle ya,  hidayet nasip olmayınca Allah Resulünün yanındakilerini hor görüp baldırı çıplaklar mı, açlıktan nefesi kokanlar mı Allah’ın ikramına layık olacaklar demekten geri durmayacaklardır.  Resulullah (s.a.v)  yine de her şeye rağmen hiç metanetini bozmadan ardı sıra vahy olunan ayetleri tane tane okumaya şöyle devam eder:

       -Böylece biz insanların bir kısmını diğer kısmıyla imtihan ettik. Bunlar mı Allah Teâlâ’nın aramızdan seçip ihsan ettiği kişiler desinler diye. Allah şükredenleri daha iyi bilen değil mi? (Enam: 53-54)

       Müşrikler birbiri ardına ayetler okundukça hiç tınmayıp Bilal, Ammar, Yasir vs. ile aynı terazinin kefesine koyulmalarına hazımsızlık gösterip Kur’an ayetlerini inkâr edeceklerdir. Nitekim Allah Teâlâ bu hususta şöyle beyan buyurur:

      -Kâfirler şöyle dediler: Eğer O Peygamberin getirdiği din hayırlı, doğru olsaydı bizden önce biçare kâfirler koşup ona sarılmış olmazlardı. Onlar… Maksatlarına ulaşamayınca bu defada: Bu Kur’an eskiden uydurulmuş bir yalandan ibarettir (Ahkaf, 11).

      Her ne kadar Kur’an ayetlerini inkâr etseler de bu arada bir başka teklifte bulunmayı da ihmal etmezler. Dediler ki:

      -O halde bize Rabbi'ni tanıt.

     Peygamberimiz (s.a.v)  bunun üzerine kısa ve özlü olarak İhlâsı Şerife’yi yüzlerine karşı şöyle okur:

       -De ki o Allah tekdir, hiçbir şeye muhtaç değildir, her şey O’na muhtaçtır. Doğurmamıştır, doğurulmamıştır.

       Tabii müşrikler okunan bu ayet üzerine:

       -Kısa ve özlü söylediğin bu tariften böyle İlah mı olur diye söylenirler.

       Resulullah (s.a.v) işi sürekli yokuşa sürmelerine binaen bu kez onlara karşı şu ayetle meydan okur:

       -Ey İnsanlar! Bir misal verilmektedir,  şimdi onu dinleyin: Sizlerin Allah’ı bırakıp taptıklarınız bir araya gelseler bir tek sineği bile yaratamazlar. Sinek onlardan bir şey kapsa, onu kurtaramazlar; isteyende istenen de aciz!” (Hacc, 73)

      Müşrikler baktılar okunan ayetlerin ardı arkası kesilmeyecek, hatta nüzul olan ayetlerin bomba etkisinden ürpererekten daha fazla bunalıma girmeden hemen alelacele:

      -Bir yıl bizim putlarımıza, diğer yılda senin Rabbine ibadet ediverelim şeklinde dönüşümlü ibadet teklifinde bulunurlar. 

     Allah Resulü (s.a.v) bunun üzerine vahyolunan şu ayetlerle tekliflerini reddeder:

      -Ben sizin Allah'ı bırakarak taptığınız putlara ibadet etmekten nehy ederim (Enam: 56).

       -De ki… Ben sizin ibadet ettiğiniz putlara ibadet etmem.. Sizin dininiz size aittir, benim dinimde bana aittir (Kâfurun suresi).

         İşte ardı sıra okunan bu ayetler en nihayetinde müşrikler üzerinde bomba etkisi yapıp bu kez daha bambaşka yollar denemeye kalkışarak inkârlarını sürdüreceklerdir.  Nitekim Ubeyy b. Halef elindeki kemiği Resulullah (s.a.v)’e göstererek:

      -Bunları kim diriltecek?

       Resulullah (s.a.v):

       -O’nu yaratan diriltecek elbet ve hayat verecek, senide cehenneme tıkayacak deyiverir.   Ve oradan tam ayrılacağı sırada Cibril Emin Allah Resulüne Yasin suresini vahy eyler:

        -İnsan hiç dikkat edip düşünmez mi ki  biz onu bir damla sudan nasıl  yarattık.. Çürümüş kemiklere kim hayat verecek dedi… O Allah ki size yeşil ağaçtan bir ateş yaptı da siz şimdi onları yakıp duruyorsunuz. Allah’ın emri bir şeyin olmasını dilediği zaman ona sadece ‘ol’ dediği zaman, o oluverir. Dönüş ancak O’nadır (Yasin.77- 83).

        Tabii Ubeyy b. Halef (Ümeyye) iyiden iyiye sinir krizleri geçirip şöyle ahd eder:

       -Bir atım var, onu özel olarak besliyorum, bunu bilmiş ol ki seninle mücadeleye kararlıyım ve seni öldüreceğim.

      Allah Resulü (s.a.v) hiç metanetini bozmadan cevaben şöyle der:

      -Aksine ben seni öldürürüm ya Übeyy!

      Gerçekten de ileri ki yıllarda bir savaşta bu söz yerini bulur da. Zira Allah (c.c)  sevgili dostunu yalancı çıkarmaz.

       Velhasıl-ı kelam; Müşrikler küfürlerinde inat edip iman getirmeseler de en nihayetinde Allah nurunu tamamlayacağına inancımız tamdır.      

       Vesselam.

https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/ebu-cehil-ve-musrikler-8427

KÂBE DUVARINA ASILI ZULÜM METNİ

 

    KÂBE DUVARINA ASILI ZULÜM METNİ

    SELİM GÜRBÜZER

           Kureyşli müşrikler her geçen gün iman halkası genişleyince,  Haşim ve Muttaliboğullarıyla hemen alelacele her türlü alışveriş ve sosyal ilişkiyi kesme adına boykot kararı alırlar.   Hatta aldıkları kararları bir metne bağlanmanın ardından durum vaziyet Ebû Tâlib’e bildirilir de. Ebu Talip ise bu durum karşısında üzerine her halükarda tir titrediği sevgili yeğenini son ana kadar koruyacağına ve bu uğurda mücadele edeceğini yüzlerine karşı haykırır.

          Tabii müşrikler, Ebu Talib’in bu çıkışını umursamayıp kendi aralarında hazırladıkları boykot metnini Kâbe içinde duvara asıverirler. Derken artık bundan böyle Ebû Tâlib mahalle sakinlerini kapsayan bir dizi ağır yaptırımlar yürürlüğe girmiş olur. Öyle ki yürürlüğe giren yaptırım kararları eşliğinde bırakın insanları, hayvanlar bile açlıktan kırılır hale gelir. Üstelik dışarıdan içeriye hiçbir şekilde ne bir insani yardım ne de herhangi bir erzakın girilmesine müsaade edilir. Yitmedi yakınlarıyla doğrudan iletişime geçmelerine karşı önlem olarak da adeta etten duvar örülüp kuş uçurtulmaz da.  Her ne kadar yardım etmeye yönelik teşebbüste bulunup mahalle aralarından ufak tefek türünden istisnai sızmalar olsa da, yine de anında yapılan müdahalelerle bu tür sızmaların önüne bir şekilde geçilebiliyorlardı.  

        Ne diyelim, müşrikler etten duvar örüp işi sıkı tuta dursunlar, bu arada açlıktan nefesleri kokan Ebu Talib Mahallesi mazlumlarının ahu figanları yürekleri dağlayıp gök kubbeyi inletiyordu adeta.  Hani yürekler dağlandığında  “zalimin zulmü varsa, mazlumunda Allah’ı var” diye söylenen bir veciz söz var ya,  aynen öyle de aralıksız devam etmekte olan zulüm üç yılını doldurmuştu ki  “Alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste” atasözünün ruhuna uygun ibre bu kez ibre inananların lehine tecelli edip zulüm sonlanmış olacaktır. Nasıl mı?  Şöyle ki,  Resulullah (s.a.v) bir gün amcası Ebu Talib’i ziyaret ettiğinde şöyle der:

       -Hani kendi aralarında uzlaşarak Kâbe duvarına astıkları boykot metnin sahifesi vardı ya, artık o sahifeden kala kala üzerinde sadece; ‘Bismike Allahümme’ (Allah’ım senin isminle) yazılı bir kısım kaldı.  Diğer geri kalan yazılı  kısımlar  ağaç kurtlarınca kemirilip onlara yem olmuştur.

      Ebû Tâlib:

      -Ey Yeğenim! Peki, iyi hoşta tüm bunlardan siz nasıl haberdar oldunuz ki?

      Resul-i Ekrem (s.a.v) cevaben:

      -Rabbim bana bildirdi der.

      Ebû Tâlib yeğeninin bu cevabın üzerine Kureyş’in ileri gelenleriyle derhal irtibata geçip şu teklifi götürür:

      -Ey Kureyş Erkânı! Kendi aranızda aldığınız boykot metni kararıyla o insanlara açlığa mahkûm etmekle zaten şimdiye kadar yapacağınızı ziyadesiyle yapmış oldunuz. Artık şunu iyi bilesiniz ki duvara astığınız o boykot metninin altında artık yeller esiyor. Çünkü yeğenim Muhammed, Kâbe’ye astığınız o boykot metninizin ağaç kurtları tarafından yenildiğini, sadece kala kala bir satırlık ‘Bismike Allahümme’ ibaresinin kaldığını bana söyledi. Dolayısıyla o metnin hiçbir hükmü kalmamıştır. Şimdi demem o dur ki, eğer durum vaziyet yeğenimin dediği gibi çıkarsa artık bu insanlara uyguladığınız baskılara son vermeniz gerekir,  yok öyle değilse sözüm sözdür yeğenimi sizlere teslim edeceğim.

        İşte Ebû Tâlib’in ültimatom varı niteliğinde bu meydan okuyuş teklifi karşısında Kureyş’in ileri gelen adamları:

       -Peki, deyip bu teklifi kabul etmek zorunda kalırlar.

        Derken bir heyet halinde olay mahalline gidilip Kâbe kapıları açıldığında birde ne görsünler gerçekten de Resulullah (s.a.v)’in haber verdiği şekilde anlaşma sahifesindeki Allah adıyla başlayan “Bismike Allahümme” ibaresı hariç,  diğer geriye kalan anlaşma metni ifadelerinin ağaç kurtları tarafından kemirilip yok olmuş olduğu görülür. Tabii nefeslerin tutulduğu o an ne yapacaklarını bilemez halde şaşa kaldılar. Ancak herkesin şaşkın ördek misali izlediği bu mucizevi hadise karşısında Ebu Cehil’in tilkice cahil kurnazlığı devreye giriverip Ebû Tâlib’e şöyle der:

         -Ben inanıyorum ki, senin yeğenin basbayağı dünyanın gelmiş geçmiş en büyük sihirbazlarındandır.

         Ebu Cehil,  bu mucizevi hadiseyi manipüle edici pişkin çıkışıyla sabote etmeye çalışa dursun, oysaki bu mucizevi hadisenin ardından sırada Ebû Tâlib’e verilen sözün yerine getirilme işlemi vardı ki, bu iş içinde Mutim, hemen oturduğu yerinden ayağa kalkaraktan Kâbe duvarına asılı duran sahifeyi indirmesiyle yırtması bir olur.  Böylece bu sayede üç senedir devam eden Ebû Tâlib Mahallesi sakinleri için uygulanan zulme son verilmiş olunur. Dahası “zulüm asla payidar olamaz” gerçeği teyid edilmiş olunur.

         Artık inananlar için yeni bir gün dönümünün başlangıcı bir milada adım atılmış olup değim yerindeyse Ebû Tâlib mahallesinde epey zamandır açlık susuzluktan bitap düşmüş bu insanların bakışlarında adeta ‘Oh be dünya varmış’ dercesine gözyaşı sevinçleri eşliğinde düğün bayram havası yaşanır.

       Hem nasıl bayram havası esmesin ki, dile kolay duvara astıkları boykot metninin yaptırımlarının altında ezile ezile açlıktan bir deri kemik kalmışlardı,  olsun yine de buna da Allah’a şükürler olsun diyebilmişlerdir.  Malum Müşrikler yaptıkları zulümlere doymayıp Resulullah (s.a.v)  ile birlikte kader birliği içerisine giren arkadaşlarına da baskı yapmaktan geri durmamışlardır. Hiç kuşkusuz yaptıkları yanlarına kâr kalmayacaktı.  Allah Resulü  (s.a.v) ister istemez kendisine ve arkadaşlarına yapılan dayanılmaz işkenceler karşısında Yüce Allah’a ellerini açıp şu dua ve niyazda bulunacaktır:

         -Allah’ım! Onlara Yusuf Peygamber devrinde verilen kıtlık gibi kıtlık ver:

          Evet, Yüce Allah’ın Habibi dua ederde yerini bulmaz mı, elbette bulur. Derken yapılan bu duanın ardından çok büyük bir kuraklık ve ardından kıtlık başlayıp Allah Resulünün ayağına gelmek zorunda kalırlar.

        Öyle ki Ebu Süfyan süt liman olmuşçasına:

         -Ey Muhammed! Biz biliyoruz ki Sen akrabalığa önem veren birisin. Baksanıza kavmin açlıktan mahvolacak, Allah’a dua ediniz de bu açlık ve sefaletten kurtulmuş olalım.

         Habib-i Ekrem Efendimiz (s.a.v):

        -Peki, dua ederim, ancak Allah indinde duam kabul olunca iman edecek misiniz sualini yöneltir.

         Ebu Süfyan:

         -Evet, der.

         Bunun üzerine Allah Resulünü vahiy hali sarar.  Zaten vahiy hali sardığında nüzul olan vahiyde bu konu ile ilgili idi. Ve Allah Teâlâ bu hususta şöyle beyan buyurur:

         -Ey Resulüm gökyüzünün kesif bir dumanı getireceği günü gözle. Bu duman insanları bürüyüp örter. Bu açık bir azaptır. Ey Rabbimiz biz hakikati anlayan, inanan kişileriz derler ( Duhan 10-11).

          Nüzul olan ayet mealinden de anlaşıldığı üzere Resulullah (s.a.v)’in yüzü suyu hürmetine ve Yüce Allah’a edilen sayesinde dua rahmet yağmurları yağıp kıtlık hayatı sonlanıverir.  Tabii bu arada ne de olsa kıtlık sona erip normal hayata dönüldü ya,  Ebu Süfyan verdiği sözü çoktan unutmuştu bile.

          Nitekim Yüce Allah (c.c) Kur’an’da hususa şöyle açıklık getirir:

          -Onlar için düşünmek, ibret almak nerede? Ama onları büyük bir şiddetle yakalayacağımız gün. Evet, o gün biz intikam alacağız’ (Duhan 13-16)             

           Böylece nüzul olan bu ayeti kerime eşliğinde Bedir günlerine işaret edilip her kim ki sözünde durmaz zulme başvurursa kıyamet gününe dek ilahi cezalarla her an karşılatılabileceğinin altı çizilip vurgulanmış oluyordu.

         Velhasıl-ı kelam; zalimler istemese de Allah nurunu tamamlayacağına inancımız tamdır.

         Vesselam.

https://www.enpolitik.com/kose-yazilari/kbe-duvarina-asili-zulum-metni--8419